ColumnAaf Brandt Corstius

Het was lang, heel lang geleden dat ik me tussen zoveel linkse mensen had bevonden

Door een speling van het lot waren we in Nijmegen beland, en door nog een speling van het lot in restaurant De Plak. Mijn man had een vriend opgebeld die jarenlang in Nijmegen had gewoond, en hem gevraagd waar we moesten eten, en die vriend had met klem De Plak aangeraden. En als we in De Plak waren, moesten we kaasgehakt bestellen. Daar stond De Plak bekend om.

Hoewel de naam De Plak me niet direct aansprak, en het concept kaasgehakt ook niet, gingen we erheen. Die vriend van mijn man weet weinig van eten, maar veel van sfeer. ‘Je moet denken aan New York in de jaren tachtig. Veel biseksuele krakers’, had hij gezegd. Dat sprak me aan. Meer dan kaasgehakt.

New York in de jaren tachtig, of De Plak in 2019, bleek inderdaad vol te zitten met biseksuele krakers. Ik zag een gezin met twee kinderen, waarvan elk gezinslid een andere felle haarkleur had, en ieders haar zat weer in een verschillende staat van knoop.

Als je het menu van De Plak opensloeg, zag je een foto van iemand met ampel okselhaar. Dat had ik nog nooit op een menukaart gezien. Ik had ook nog nooit een menu gezien waarin zoveel aandacht voor krakersrellen was. Bij een zwart-witfoto van een straat vol rook stond: ‘De Plak was tijdens de krakersrellen, die in februari 1981 rondom de Piersonstraat in Nijmegen werden uitgevochten in het kader van de Zeigelhof-affaire, een veilige haven voor de demonstranten.’

Ik liep van het terras naar binnen. Daar zat het vol mensen die kaasgehakt met doperwten in currysaus aten. Op de groengeverfde muur stond een tekst van Jaap Robben: ‘Of je nu een hap neemt uit de arm van een homo, een Eskimo, een Arnhemmer of een Chinees, zonder de juiste kruiden smaken we allemaal naar kippenvlees.’

Het was lang, heel lang geleden dat ik me tussen zoveel linkse mensen had bevonden. Ik had nog geen kaasgehakt gegeten, maar ik was blij dat ik er was. Dit waren mensen die het niet uitmaakte uit wiens arm ze een hap namen. Die in hun menukaart gewoon schreven dat ze met hun café structuren wilden doorbreken die mensen onvrij maakten.

Het was alsof ik op vakantie was in een ander land, bij een ander volk, in een andere tijd. En dat was prettig.

Op het terras kwam er een oudere man op ons af met de onrustig schuifelende tred die ik herkende, de tred van iemand met dementie. Hij praatte even met ons en ging De Plak in, waar hij in zijn eentje aan de bar ging zitten.

Ik wist dat ze hem lief zouden behandelen.

Ik checkte het toch even. Het was zo.

Kaasgehakt is trouwens heerlijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden