Het was het weekend van de Nederlandse sleutelbeenfracturen

Een paard heeft geen sleutelbeenderen, las ik, en kan ze dus ook niet breken. Wie zich erin verdiept komt onvermoede dingen tegen. Zo weet ik nu dat het sleutelbeen het eerste bot is dat zich begint te verharden in de baarmoeder, reeds vanaf de vierde tot zesde week van de zwangerschap. Het is ook het laatste bot dat stopt met groeien; de uiteindelijke vorm en lengte wordt pas na het twintigste jaar bereikt.

Ooit, in het ziekenhuis van Huy, vertelde een jonge arts me dat een mens zijn sleutelbeenderen heel goed kon missen - alleen vogels zouden er iets aan hebben, maar dat lijkt me achterhaald. Ik was naar dat ziekenhuis getransporteerd na een val op de rechterschouder in de Waalse Pijl. Het sleutelbeen was overigens niet gebroken, alleen maar uit de schouder gescheurd. Later is nog eens de kop van die toch al zwevende tak gebroken, en nooit meer vastgegroeid.

Het was het weekend van de Nederlandse sleutelbeenfracturen. Wout Poels kwakte in Parijs-Nice tegen de grond, Wilco Kelderman in Tirreno-Adriatico: krak. Beiden waren niet kansloos voor de eindoverwinning. Beiden waren ook in voorbereiding voor het nog veel serieuzere werk: Giro en/of Tour. Een vervelend oponthoud?

Op een appje van mijn kant antwoordde Wout: 'Een plaatje erop en gaan met die banaan'.

Ik herinner me wijlen dokter Derweduwen uit het Belgische Mol, specialist in het terug in elkaar schroeven van vooral motorcrossers. Ik meldde me eens bij hem met een gebroken linkersleutelbeen. Hij zette er geen plaatje op. Het gif van de narcose kon beter vermeden worden. Het wielerseizoen was toch bijna afgelopen. Plaatjes waren voor degenen die haast hadden.

Dit weekend was ik met een aantal generatiegenoten in een zogenaamd wielercafé in Raalte. Natuurlijk ging het op bepaald moment over de kwetsbaarheid van sleutelbeenderen. Theo de Rooy had er zes keer eentje gebroken. Ikzelf twee keer, Steven Rooks nul keer.

Rooks gaf een verklaring voor de nul-score: heel vroeger had hij op judo gezeten en daar geleerd een val op te vangen. Daar zat wat in. Hoewel mijn reflexen dik in orde waren heb ik het ook vaak verzucht: had ik maar op judo gezeten.

Helaas voor wielrenners is een sleutelbeen niet dikker dan een rib. Er komt vast nog een tijd dat preventief onbreekbare 3D geprinte exemplaren worden geplaatst.