columnSYLVIA WITTEMAN

Het was een heerlijke vakantie in Kroatië, vooral omdat ik niet mee hoefde op een boot

Het lot voerde ons opnieuw naar Kroatië, een land waar ik een paar jaar geleden met het voltallige gezin bijna omkwam omdat mijn toen 15-jarige zoon geheel onbevoegd een (bij nader inzien niet echt) zeewaardige boot had gehuurd en die op goed geluk de Adriatische zee op had gelaveerd. Prompt stak er een storm op die zijn weerga niet kende, ten noorden noch ten zuiden van de Karpaten; dat gaf de plaatselijke bevolking later zelf toe, in het dorpscafé, schouderophalend tegen ons, klappertandende drenkelingen, vergezeld van de eenvoudige woorden: ‘That is sea’.

Kroaten zijn trouwens gezellige mensen, een soort Russen met Italiaanse trekjes. Dat laatste manifesteert zich niet zozeer in het dragen van overdreven gracieus schoeisel zonder sokken, of manische vrouwenjagerij (ze miauwden niet eens naar mijn bloedmooie dochter!), maar ze maken wel een prima rauwe ham die in de verte aan prosciutto doet denken en dan ook door het leven gaat onder de weinig elegante verbastering pršut.

Ja, ze zijn daar dol op medeklinkers, maar ook op katten. Alleen al onderweg naar de bakker kwam ik er elke dag zo’n twintig tegen, allemaal wat plakkerig en ruig van de zoute zeelucht, maar honger hadden ze niet, omdat die brave Kroaten her en der bakjes met brokjes voor de zwervers neerzetten. Zelf deed ik geen stap zonder een zakje kattensnoepjes in mijn knapzak, en waande me de kattenvanger van Hamelen.

Het was, kortom, een heerlijke vakantie, ook al omdat ik deze keer niet mee hoefde op een boot. Huisgenoot P, intussen, was gefascineerd geraakt door een plaatselijk balspelletje. Een zéér plaatselijk balspelletje: het wordt uitsluitend gespeeld in het ondiepe water van die éne baai van die éne stad (vijf letters, waarvan 4 medeklinkers).

P, wie het reportersbloed nog steeds door de aderen jaagt, kwam er al gauw achter dat het spel in kwestie picigin heette, en dat je er een speciale bal voor nodig had, die niet te koop bleek. ‘Je moet hem zelf maken’, legden de Kroaten desgevraagd uit. Laat maar zitten dan, zou je zeggen, maar P moest en zou zo’n picigin-bal hebben; en verdomd, hij vond op internet een handleiding in een soort Engels, zonder lidwoorden, want daar doen Kroaten niet aan.

Het was een lang verhaal. Je moest een oude, slappe tennisbal eerst van zijn gele vacht ontdoen (‘that is easy part’, loog de handleiding vlotjes) en vervolgens voorzichtig maar meticuleus kaalschuren (‘with hand, not machine!’). P greep een vleesmes. ‘Papa schilt een tennisbal’, appte ik naar de kinderen.

Nou ja, met die bal liep het akelig af, maar P leeft nog, en dat is toch meegenomen, op vakantie. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden