In 150 woordenPaulien Cornelisse

Het was dan wel Blue Monday, maar wij zaten goed

null Beeld

De stiltecoupé, maandagochtend. Iedereen zat vredig te werken en stil te zijn, zoals het hoorde in deze coupé. De lucht was rozevingerig en alles. Het was dan wel Blue Monday, maar wij zaten goed.

Er kwam een vrouw binnen die hoorbaar zuchtte: ‘Goeiemorgen.’ Daarna begon ze het klapdeurtje te vegen, dit was blijkbaar haar baan. Haar ‘goeiemorgen’ werd niet woordelijk beantwoord, maar ik voelde dat we collectief iets naar de vrouw uitstraalden: een warm goeiemorgen-gevoel, vanuit onze stilte naar haar toe.

Er kwam een collega van de vrouw aangelopen, en de vrouw zei tegen hem: ‘Sjongejonge, de mensen zijn weer superaardig vanmorgen, ik weet niet wat er aan de hand is.’

Ik begreep dat we duidelijker hadden moeten uitstralen met z’n allen. En nu was het te laat. Alles wat we nu nog zouden zeggen of doen, was mosterd na de maaltijd.

‘Wie is er dood?’, vroeg de vrouw zich hardop af.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden