Column Nico Dijkshoorn

Het was bijzonder toen wij begrepen dat we in een tijdmachine zaten

. Beeld .

Jonge mensen ruiken naar beukennootjes met een flard citroen. Ik ben een oude man en sinds zaterdagnacht, na het concert van Underworld in Amsterdam, moet ik mij erbij neerleggen: oude mensen ruiken naar urine. Sinds er niet meer mag worden gerookt tijdens concerten, ruik je precies welke mannen hun lul te gehaast weer in hun broek hebben staan proppen.

In de wetenschap dat ik een avond lang tussen jonge mensen zou staan had ik voorzorgsmaatregelen getroffen. Thuis overgoot ik mij met lekkere lucht. Dat is misschien wel een van de verdrietigste dingen, dat je je eigen geur niet meer ruikt. Als ik voor mijn verjaardag een nieuwe eau-de-toilette krijg dan weet ik al: die is eigenlijk voor de mensen om mij heen.

Vrienden die je een luchtje cadeau geven dwingen je tot liefdadigheid. Zelf ruik je een dag later de nieuwe geur al niet meer. Mensen zeggen dat je heerlijk ruikt en daar moet je op vertrouwen. Ik ruik heel graag naar boomschors, gevonden op Texel naast een heel lieve boom waar een moeilijk opvoedbare eekhoorn in woont die ook maar gewoon de eindjes aan elkaar probeert te knopen, maar áls die geur al bestaat ruik ik hem alleen bij een ander.

Ik heb zaterdag zo veel oude en jongen mensen geroken. Zo lekker en zo penetrant, maar het leek tijdens het concert van Underworld helemaal niets uit te maken. Dit was nu eens een heel andere vibe dan met 30 duizend vijftigers twee keer per jaar helemaal losgaan op een avond discohitjes in een opgeleukte veehal. ‘Dames en heren, geef hem een enorm applaus, het enige nog levende originele lid van Hotbone Connection, de formatie die doorbrak met hun hit You Make My Disco Heart Pump and Pump and Pump. Daar is hij! Boogaloo Backbone Hornblower!

Geur en de goede kleur schoenen, het deed er niet veel toe zaterdagavond. Mijn eigen kinderen waren het levende voorbeeld. Ze stonden vlak naast mij. Mijn zoon rook naar paardenzadel met een vleugje citroengras en mijn dochter rook naar Zweeds drijfhout overgoten met anijsmelk. Ik had ze in het jaar 2000 - vlak naast een Jip en Janneke-stoeltje - allebei door de woonkamer zien stuiteren op het liedje Rez, live uitgevoerd op de cd Everything, Everything.

Het was een bijzonder moment toen wij zaterdag alle drie begrepen dat we in een tijdmachine zaten. Underworld zette het liedje in. Een van mijn lievelingsopeningen ooit. Resonerende synthesizerklanken die je vertwijfeld doen zoeken naar de beat. Waar gaan de drums erin klappen? Ik keek naar mijn kinderen. Zij keken naar het podium.

Nu ging ik het zien. Ik ging, net zoals 19 jaar geleden, zien hoe de invallende drums dwars door mijn dochter en zoon heen zouden daveren. En dat gebeurde. Ik bewoog ook. Zo’n avond was het, dat ik vlak naast jonge mensen durfde te bewegen. Ik deed wonderbaarlijke dingen met mijn handen. Ik sluit niet uit dat ik ze heel even boven mijn hoofd heb gedaan.

Ik keek naar het publiek op de tribune. Niemand zat. Mijn huiskamer, met gordijntjes en al, heette zaterdagavond Ziggo Dome. Het was prachtig. Alles herhaalde zich toen Born Slippy werd ingezet. Verbroedering tussen oud en jong. De geur van urine vermengde zich met bloemengeur en het is de fijnste lucht die ik ooit rook. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden