COLUMNNadia Ezzeroili

Het voorgenomen nieuwe schema in Noord-Koreaanse stijl kan meteen alweer de prullenbak in

Onze dreumes wil de laatste tijd alleen nog met een plastic beslagkom op zijn hoofd lopen. No spang, geen probleem. De Calimero-look misstaat de kleine zeikerd niet en de extra hoofdbescherming komt ons ook wel goed uit. Want vanaf het moment dat de semiquarantaine gold, besloot de luilak opeens zijn eerste stapjes te zetten om alles wat een meter boven de grond ligt met zijn bolle knuistjes tegen zijn eigen hoofd te kegelen. Sindsdien ben ik spaarzamer geworden met het posten van zijn foto’s op mijn Instagramaccount: straks staat Bureau Jeugdzorg opeens voor de deur, omdat een volger de kiekjes van rode plekken en krassen in zijn gezicht aanziet voor mishandeling.

Maar nu de kleine ongelukjes worden opgevangen door zijn nieuwe helm, resteert er weinig actie in zijn leven. Thuis loopt hij alleen tegen de gare koppen van zijn ouders aan. Op dagen dat zijn zus bij haar moeder is, waggelt hij ontheemd rond. En wanneer we hem van haar lege kamer vandaan trekken, schreeuwt hij alsof we een bak kokende teer over zijn ziel hebben gegoten. Hij weet heel goed dat niemand hem zo hartstochtelijk kan knuffelen als zijn kleine grote zus. Hij is haar pride en zij is zijn joy, zei ik al eens tegen mijn zus.

Onze dreumes heeft ondertussen ook een ongemakkelijke verliefdheid ontwikkeld voor de moeder van mijn bonuskind. Dat merken we aan zijn onbeholpen alfagedrag wanneer ze over de vloer komt. Het borstje gaat ineens vooruit, het gekraai een standje harder, en de wauwelspeeches worden dwingender van toon. En als hij grommend zijn armspieren aanspant en iemand hem dan vraagt of hij soms moet poepen, antwoordt hij zelfgenoegzaam: ‘Ja.’ Alsof er opeens een kleine Thierry Baudet in zijn Pamperbroekje in ons huis aan het rondbanjeren is.

Maandag spreek ik met de moeder van mijn bonuskind af om in deze tijden vaker dan we normaal doen samen te eten. Dat lijkt ons goed voor iedereen. Voor de kinderen, maar ook voor onszelf, want we kunnen voorlopig alleen elkaar en de kinderen een knuffel geven. We evalueren ook de eerste twee weken van het samengestelde gezinsleven in quarantaine. Die waren pittig, zuchten we allebei. Zij zat midden in een verhuizing met weggevallen hulptroepen en wij klooiden maar wat aan met losse schema’s. Ook het voorgenomen nieuwe schema in Noord-Koreaanse stijl kan maandag meteen de prullenbak in.

Het lukt op de een of andere manier niet, zeik ik. De moeder van mijn bonuskind, die onnodige stress makkelijker loslaat dan washi-tape van de muur, biedt aan ons te ontlasten door af en toe een dagje beide kinderen onder haar hoede te nemen.

Diezelfde avond probeer ik haar stijl - denken in oplossingen - toe te passen. Ik moet immers wat meer lebensraum creëren voor de kleine, nu hij zich rot verveelt en meer behoefte heeft aan lichaamsbeweging. Dus laat ik mijn partner een foto zien van een glijbaanhuisje dat ik op het dakterras wil planten. ‘Doen of niet?’, vraag ik. ‘Dat ding is 2 meter hoog en 2,5 meter diep’, zegt hij afkeurend. ‘Dat past niet eens op ons dak.’

‘Oké’, reageer ik in mijn eigen oplossingsgerichte stijl. ‘Zoek het dan maar uit.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden