Opinie

Het vluchtverhaal van mijn ouders

Vluchtelingen herstellen van hun lijden en dragen dan vaak positief bij aan het land van aankomst.

Vluchtelingen kunnen niet voorbij de grens tussen Servie en Hongarije. Beeld anp
Vluchtelingen kunnen niet voorbij de grens tussen Servie en Hongarije.Beeld anp

Ongeveer dertig jaar geleden ontvluchtten mijn ouders Afghanistan, ten tijde van het communistisch regime. Na een lange reis, van ongeveer een jaar, waaronder negen maanden gevangenschap in Nepal, kwamen zij in Nederland terecht.

Mijn ouders zijn niet vrijwillig vertrokken. Ze moesten noodgedwongen al hun bezittingen verkopen om een mensensmokkelaar te bekostigen. Om vervolgens alles dat ze ooit opgebouwd hadden achter zich te laten.

Achter de vlucht van mijn ouders gaat namelijk een trieste geschiedenis van bijna veertig jaar oorlog schuil. Voordat de Taliban de macht grepen in Afghanistan, kwamen tijdens zowel de Sovjetoorlog als de burgeroorlog veel Afghanen om en sloegen velen op de vlucht.

Voor de oorlog ontmoetten mijn vader en moeder elkaar op de Universiteit van Kabul. Mijn moeder studeerde medicijnen en mijn vader diergeneeskunde. Op basis van zijn studieresultaten kreeg mijn vader een beurs toegewezen, waardoor hij tijdelijk in India kon studeren. Daar specialiseerde hij zich in microbiologie en volksgezondheid.

Hoewel mijn vader na zijn studie de mogelijkheid had om als expat aan de slag te gaan in het buitenland, weigerde hij dit. Hij wilde iets moois betekenen voor zijn land, dat destijds en helaas nog steeds tot een van de armste landen ter wereld behoort.

Maya Aumaj. Beeld -
Maya Aumaj.Beeld -

Universiteit

In Afghanistan gaf hij les aan de universiteit en wilde in de toekomst graag promoveren. Dat was de enige droom die hij destijds had. Enkele Afghanen die collaboreerden met de Russische bezetters zorgden ervoor dat hij van de universiteit gegooid werd, omdat hij een andere politieke visie had. Niet veel later werd hij aangeduid als vijand van het regime en riskeerde hij een gevangenisstraf (en mogelijk executie).

Met valse paspoorten werden mijn ouders samen met een groep anderen het land uit gesmokkeld. Waarna zij in Sri Lanka opgepakt werden. Sommige vluchtelingen raakten in paniek en probeerden zich te verzetten tegen de arrestatie. Het verzet werd door de Singalese politie beantwoord met stokslagen. Na drie dagen gevangenschap in Sri Lanka vroeg de groep vluchtelingen amnestie aan in Nepal.

Ze werden toegelaten tot Nepal, maar daar opnieuw vastgezet. In Nepal brak een nieuwe periode van onzekerheid aan. De mensensmokkelaar liet hen niet aan hun lot over en bedacht een nieuwe strategie. Hij deelde de groep op in kleinere groepen en slaagde er uiteindelijk in om iedereen na negen maanden in veiligheid te stellen.

Veiligheid

Eenmaal in Nederland aangekomen, waren mijn ouders nog niet verlost van de ellende. Zíj waren in veiligheid gebracht, maar hun familieleden nog niet. De eerste tien jaar in Nederland bouwden ze niet alleen een nieuw leven op, maar lukte het hen ook alle tachtig (!) familieleden in veiligheid te brengen. Daar hebben ze de nodige offers voor moeten brengen. Ik kan me herinneren dat er dagen waren dat we alleen brood en pindakaas in de kast hadden.

In 1995 werd mijn vader de kans geboden onderzoek te doen in Cambodja en te promoveren. Hij weigerde. De erfenis die de Rode Khmer daar had achtergelaten, deed hem sterk denken aan een verleden waar hij liever niet aan herinnerd wilde worden. Hij heeft nu, samen met mijn moeder, een eigen bedrijf opgezet. Soms moet je oude dromen loslaten om nieuwe te kunnen creëren.

Menselijkheid

Helaas concentreren de media zich vaak op het lijden van vluchtelingen en vergeten ze daarbij te vertellen over het vermogen van vluchtelingen om te herstellen en vooral dat hun menselijkheid intact blijft.

Er wordt niet of nauwelijks gesproken over de positieve bijdrage die vluchtelingen kunnen leveren aan onze maatschappij. Bijvoorbeeld door het opvullen van hiaten die ontstaan door de toenemende vergrijzing en door de verrijking die andere culturen met zich meebrengen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden