Column Aaf Brandt Corstius

Het vlaggeschip vaart nu echt

Vroeger, als mensen mij vroegen waarom ik nooit over politiek schreef, zei ik altijd: ‘Ik heb zo’n standaard, saaie linkse mening. Dat is niet origineel.’

Inmiddels behoor ik tot een minderheid. Ik vind Thierry Baudet verschrikkelijk en dat is origineel. Toch maakt het me niet per se gelukkig.

Van mij mag je de meningen van Thierry Baudet delen. Wat ik moeilijk te begrijpen vind, is dat je, zelfs als je zijn meningen deelt, niet valt over de persoon Thierry Baudet zélf.

Baudet, zo drong tot me door toen ik zijn 21 minuten durende speech zat te bekijken, is net zo’n personage dat in een vrij slechte film de megalomane politicus verbeeldt. In die film, met matig script, staat op een dag een man op, die de meest bizarre teksten begint uit te slaan en daarmee het volk achter zich krijgt. De scenarioschrijver heeft de teksten opzettelijk net een beetje té belachelijk gemaakt, anders is de film niet vermakelijk.

Als die politicus bijvoorbeeld om elf uur ’s avonds een speech geeft, noemt hij dat: ‘Te elfder ure. Letterlijk.’ Hij zegt ook steeds dingen over de uil van Minerva en ‘onze boreale wereld’. Ik weet trouwens dat Baudet met die term nostalgisch refereert aan de tijd, tienduizend jaar geleden, dat iedereen in deze regionen nog blank was. Hij verbindt dat droomtijdperk met de periode dat in Europa ‘de mooiste muziek die ooit onder de sterrenhemel heeft bestaan’ werd gecomponeerd. Naar mijn weten gebeurde dat duizenden jaren later. Maar misschien heb ik iets gemist en werd er in de boreale wereld een rijk oeuvre gecomponeerd met stokjes en stenen.

Enfin, ik kan wel zinnen blijven aanhalen uit dat zogenaamde slechte filmscript – zo wil Baudet ook ‘de euro ontvlechten’, en ik vraag me dan af hoe je een euro ontvlecht. Maar het is geen slecht script, het is de realiteit, en in die realiteit zegt Baudet dingen als: ‘Wij zijn het vlaggeschip van de renaissancevloot en andere schepen kunnen zich bij ons voegen.’

Dat je zo’n figuur geamuseerd bekijkt in een speelfilm is één ding, maar dat je daar je stem aan geeft, kan ik bijna niet bevatten.

Maar toen moest ik denken aan het enthousiaste artikel dat Baudet vijf jaar geleden schreef over zijn toenmalige voorbeeld, de agressieve Amerikaanse datingcoach Julien Blanc. Zo’n man die cursussen gaf over hoe je vrouwen je bed in moest kletsen. Baudet was nog een nobody en profileerde zich als voorstander van die flirtcoach.

‘De realiteit is dat vrouwen niet alleen maar met omzichtig ‘respect’ behandeld willen worden door hun sekspartner; dat ze helemaal niet willen dat je hun ‘nee’, hun weerstand respecteert: de realiteit is dat vrouwen overrompeld, overheerst, ja: overmand willen worden’, schreef Baudet toen.

Die techniek past Baudet nu toe op een heel land, en het lijkt nog te werken ook.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden