ColumnBert Wagendorp

Het virus maakt een eind aan duizend-en-een dezelfde vervelende vakantieverhalen

null Beeld

Er zijn veel kwesties rond de lockdown, de ene belangrijker dan de andere, maar de vakantie is er in elk geval een van. De vakantiekwestie kwam gisteren aan de orde in de Volkskrant onder de kop ‘Toerisme onder voorwaarden’. Alleen weten we niet welke voorwaarden, want die hangen af ‘van de ontwikkelingen’. En met ontwikkelingen weet je het wel, die hangen weer af van onvoorspelbare factoren die op hun beurt afhangen van andere ontwikkelingen – probeer daar maar eens geestelijk gezond onder te blijven.

De vakantie plannen is de favoriete hobby van miljoenen Nederlanders, nog geliefder dan vakantievieren zelf. Vakantie is hard werken; op internet een huis bekijken, hotelletjes afvinken of de kritieken van andere kampeerders doorvlooien is pure ontspanning. Ik ken mensen die tijdens de ene vakantie de volgende al zitten te plannen, omdat ze dat de leukste vakantiebesteding vinden.

Die last resort van vrije keuzes is nu gesloten. We kunnen, begrijp ik, alleen op vakantie naar de coronavrije zone Kroatië. Dat kan je zomaar claustrofobie bezorgen. We zitten opgesloten met het virus en vooral met onze angst voor het virus, en kunnen geen kant op. Maar het scheelt ook veel keuzestress waarvoor je normaal gesproken op vakantie moet om ervan bij te komen.

Ik ken iemand die altijd ‘Dat ik nooit meer op vakantie hoef’ bovenaan zijn verjaardagslijstje zette, maar dat cadeau kreeg hij nooit. Nu is de vakantieplicht afgeschaft.

Bestaat er zoiets als de anderhalvemetervakantie? Niet wanneer we straks met z’n allen de boot pakken naar Terschelling of de brug naar de Zeeuwse kust. De ruimte op de Veluwe is ook beperkt, zeker met al die wolven daar. De Friese meren wáren al overbezet met zeilboten.

Ze zeggen dat na de coronacrisis alles anders zal zijn, en misschien geldt dat ook voor het fenomeen vakantie. We hebben het eeuwenlang zonder gedaan, nu zijn we vakantiejunks geworden. Misschien is het virus een afkickmiddel en hebben we er, als alles voorbij is, opeens geen behoefte meer aan, omdat het virus niet alleen alles om ons heen maar ook onszelf heeft veranderd.

Ilja Leonard Pfeijffer schreef in 2018 een dikke roman over de plaag van het toerisme. Maar zo visionair was de schrijver niet dat hij het einde daarvan in 2020 had voorzien. Zijn geliefde Genua is de komende zomer weer helemaal van de Genuezen. Misschien is straks in Amsterdam de pest van rolkoffers en dronken Britten uitgewoed en blijft de bizarre Chinese invasie in Giethoorn uit.

Toerisme is uitgegroeid tot een van de grootste industrieën – zo niet dé grootste – ter wereld. ‘Vakantie’ is identiek geworden aan een krankzinnige jaarlijkse verplaatsing van honderden miljoenen mensen. De coronacrisis heeft alleen de Franse toeristische sector nu al veertig miljard euro gekost, schreef correspondent Daan Kool.

Vakantiebedrijf en wielersponsor Sunweb heeft als reclamekreet ‘creating memories’. Op zich goed bedacht, want behalve de voorpret is de napret voor de vakantieganger een belangrijk motief. Maar het heeft ook iets lamlendigs je herinneringen te moeten inkopen en ze niet op eigen kracht te kunnen scheppen.

Eerst kwam het reizen, daarna het massatoerisme. Het virus maakt een einde aan die massaliteit van volle veel te goedkope vliegtuigen, gedrang voor toeristische hotspots en duizend-en-één dezelfde vervelende vakantieverhalen.

Ik denk dat ik lekker ga fietsen door de Achterhoek – in de hoop dat niet iedereen hetzelfde gaat doen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden