Laat het stoppen Peter Pannekoek

Het verschijnsel ‘bruidspersoneel’, hou er toch mee op, smeekt Peter Pannekoek

De kans dat ik ooit ga trouwen is miniem, want zoals mijn favoriete comedian Doug Stanhope het mooi verwoordde: ‘Marriage. We love each other so much, let’s get the government involved.’ Dat andere mensen wel willen trouwen, heb ik nooit erg gevonden. Tenminste: totdat ze me begonnen te vragen voor hun ‘bruidspersoneel’.

Misschien kent u die term niet. Misschien ben je jong. Misschien heeft u geen vrienden. In ieder geval: prijs u zelf gelukkig. Op een dag staan twee mensen, van wie je dacht veel te houden, voor je deur met champagne en de mededeling: ‘Gefeliciteerd! Jij mag ons helpen met ons huwelijk.’ Yes! Nu kan ik niet meer genieten van een dag, waar al niet zo veel te genieten viel. Ik kan er met mijn hoofd niet bij. Jij wil trouwen. Jij wil de mooiste dag van je leven. En wie moet dat regelen? Ik. Wat ze eigenlijk zeggen: ‘We kennen jou al zo lang, we houden zoveel van je, dus nu mag je gratis voor ons aan het werk!’ Vraag me voor je crematiecomité, prima, doe ik zo. Peetvader van je kind, geen probleem, ik overlijd toch eerder dan jullie. Maar dit is wat twintig jaar vriendschap me oplevert? Op een warme dag stoelen sjouwen in driedelig pak? Een pak wat je speciaal voor deze dag hebt moeten aanschaffen, want het moet wel ‘matchen’ met je collega-slachtoffers. Plus, dan weten gasten meteen wie ze moeten aanspreken met vragen waar je het antwoord toch niet op weet. ‘Wat u met het huwelijkscadeau moet doen? Lekker op zitten, want dan hoef ik geen stoelen meer te tillen.’

Één persoon is wel in haar nopjes met haar nieuwe functie en dat is de zus van de bruid. Zij probeert de pijn van (kies wat van toepassing is) de leegte van haar bestaan/ onvervulde kinderwens/ cateringbedrijf wat nooit van de grond is gekomen, op te lossen met dit huwelijk. Haar credo is: ‘Waarom simpel als het moeilijk kan?’ Waar ik bij alles denk: ‘Dat besteden we lekker uit, niet ons probleem’, denkt zij: ‘Het bespaart geld als we het zelf doen’. En met ‘we’ bedoelt ze ‘mijn onderdanen’. Bij mijn eerste huwelijk als bruidspersoneel werd ik op vrijdagavond gebeld door de zus van de bruid met het bevel: ‘Peter, jij moet morgen door de stad fietsen en driehonderd uitnodigingen door de bus doen, want postzegels kosten geld.’ De volgende dag heb ik iedereen een mail gestuurd: ‘Hier de postbode van dienst, u was helaas niet thuis. U kunt uw uitnodiging ophalen op dit adres.’

Natuurlijk is het bruidspaar je eeuwig dankbaar, maar bleef het daar maar bij. Nee, om iedereen te bedanken organiseren ze een week voor het huwelijk een etentje. Het oefendiner. Nog een vrije avond naar de klote. Luisteren naar speeches van mensen die denken dat een speech beter wordt naar mate het langer duurt. Zeven gangen naast een oudtante van de bruid zitten. ‘U kent haar al sinds ze een baby was? Wauw, vertel me meer! Weet u misschien of ze hier ook gootsteenontstopper hebben? Dan mix ik zelf wel wat.

Het laatste huwelijk wat ik moest organiseren, is niet door gegaan omdat een pikant whatsappgesprek tussen de bruidegom en zijn ex is uitgelekt. Het heeft me misschien een vriendschap gekost, maar wel een trouwerij bespaard.

De rubriek ‘Laat het stoppen’ wordt afwisselend geschreven door Georgina Verbaan, Julien Althuisius, Nadia Ezzeroili en Peter ­Pannekoek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden