column Eva Posthuma de Boer

Het verlies van de vruchtbaarheid, de vrouwelijkheid, de lust. Het is zo niet sexy, maar wel hot

Het leven door de ogen van de Posthuma de Boers; elke twee weken een foto uit het rijke naoorlogse archief van vader Eddy, met een tekst van dochter Eva.

De overgang is hot. De media hypen dat het taboe is doorbroken, en dat er eindelijk openlijk over kan worden gepraat. Op medisch gebied schijnt het voor het eerst echt onder de loep te liggen, waardoor klachten serieus worden genomen, en vrouwen gehoord. Ze hebben niets om zich voor te schamen! Aldus de praatprogramma’s, bladen en kranten.

Waarom kost het me dan zo verschrikkelijk veel moed om hier en nu op te schrijven dat ik vrees dat ik in de overgang aan het geraken ben?

Dus. Eerst ben je pak ’m beet dertig jaar lang elke maand vijf dagen ziek zwak, misselijk en emotioneel van de leg. Tussendoor werp je al dan niet wat kinderen, voor hoofd en lijf de totale ontwrichting. Tegen de tijd dat de wolkjes die je ooit baarde zelf worden geteisterd door hormonale horror (en die op jou botvieren) slaat de overgang toe. Hoewel toeslaan niet het juiste woord is. Het sluipt erin. Eerst denk je namelijk dat er ‘gewoon’ iets mis met je is. Het zijn die pubers. Die putten je uit. En de ouder wordende ouders. En de echtgenoot. En de broers en zussen. En de vriendinnen. Iedereen keert zich tegelijk tegen je; ligt het misschien wel aan jou? Wat is er toch? Je krijgt het er warm van. En je ligt er wakker van. Vaak gecombineerd: warm en wakker. Piekerend. Overspannen, zou dat het zijn? Toch weer te veel hooi. Dat slechte slapen helpt ook niet, en zolang je zo slecht slaapt blijf je moe, en als je moe bent zie je het leven zwart. Yoga. Pilates. Hardlopen. Als een dolle. Je herkent ze, in de yogaklasjes, de vrouwen die ook als een dolle gaan. Roodhoofdig vechtend tegen iets wat ze niet begrijpen, tegen de heks die in ze naar boven komt. De overgang. Het woord valt. Nee, dat kan het nog niet zijn, want naast deze gekmakende innerlijke crisis gaat de vijfdaagse lijdensweg elke maand gewoon door. Sterker nog, die lijkt heftiger te worden, met migraine en al, vaste prik, rond de tiende. Kotsend boven de plee van de koppijn. Het huilen gaf bij mij de doorslag. Een onzichtbare hand, waarschijnlijk van de duivel, om mijn keel. Strakker en strakker. Tot de plotse, niet te stoppen stortvloed van opgekropte tranen. Waarom? Tja, waarom?

Ouderkerk aan de Amstel, 2005. Beeld Eddy Posthuma de Boer

Alles bij elkaar duurt het tussen de tien en vijftien jaar voor de transitie achter de rug is, zeggen mensen die ervan zeggen te weten. Dat is een bedroevende boodschap. En dan het feit op zich, dat ik in de overgang raak, dat te moeten verkroppen! Het verlies van de vruchtbaarheid, de vrouwelijkheid, de lust. De verslapping, de verrimpeling. Het is zo niet sexy. Maar wel hot, heel hot.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden