Het verlangen naar het platteland vereeuwigd in een tijdschrift en Luyendijk houdt een anglofobe monoloog

Media in Groot-Brittannië

Wat staat er dezer dagen zoal in de Britse media? Behalve het platteland en Brexit is er de anglofobe monoloog van Joris Luyendijk, constateert onze correspondent Patrick van IJzendoorn.

Wat is er mooier dan met de auto - bij voorkeur een oldtimer - door het glooiende Engelse landschap te rijden? Wel, zo luidt het antwoord van filmmaker Angus Gibson, daar rondrijden met de juiste muziek. Om de lezers van Country Life op weg te helpen, stelde hij een soundtrack samen voor 'the green and pleasant land', beginnend met Fleetwood Mac's Second hand news en eindigend met Pink Floyd's Shine on you crazy diamond, met daar tussen in onder meer Bowie's Starman en Roxy Music's Avalon. Cool Britannia op z'n conservatiefs.

Het gaat goed met het 120 jaar oude weekblad. De oplage stijgt, wat een bewijs is dat de interesse in het platteland groter is dan ooit. Naar Countryfile kijken bijvoorbeeld evenveel mensen als naar Eastenders. In een commentaar schrijft hoofdredacteur Mark Hedges dat 14 procent van de Britten op het land woont, terwijl 60 procent er wil wonen. De liefde voor het groen maakt het eiland volgens hem uniek. 'Het verlangen naar het landelijke leven typeert de natie. Het gebeurt niet in Italië of Frankrijk. Sterker, de enige mensen die snakken naar het Franse platteland zijn de Britten.'

Brexit, zo voorspelt hij, zal zelfs leiden tot een democratische revolutie, wanneer er meer landbouwsubsidies gaan naar boeren die hun land open stellen en op verantwoorde wijze beheren, en minder naar hen die intensieve veeteelt bedrijven.

Joris Luyendijk zou zo'n arcadisch vergezicht waarschijnlijk afdoen als fantasie. In het progressieve maandblad Prospect houdt deze Nederlandse journalist en antropoloog de grootste monoloog van een anglofoob sinds W.F. Hermans in Het sadistisch universum, begin jaren zestig. Na zes jaar in Londen te hebben gewoond, is hij erachter gekomen dat, anders dan veel Nederlanders denken, geen cultuur verder weg staat van de Engelse dan de calvinistische uit zijn klasseloze land van herkomst.

De man die opgroeide met The Smiths, The Young Ones en The Singing Detective ergerde zich aan de 'leugenachtigheid' van de tabloids, aan de ongelijkheid in het onderwijs en aan het superioriteitsgevoel in de richting van de Europese partners. Hij is content met Brexit, omdat het de rest van de Europese Unie vooruit zal helpen. 'Engeland is eruit en moet eruit blijven - ten minste totdat het haar diepe binnenlandse problemen heeft opgelost. Noem het natiebouwen', zo besluit hij zijn gedesillusioneerde afscheidsbrief.

Maar eerst moeten de Britten de weg naar de uitgang vinden, en het ziet er steeds meer naar uit dat het een nooduitgang zal worden. De eurosceptische kranten van de belastingontwijkende persbaronnen houden de moed erin en schrijven over toekomstige handelsakkoorden met oude vrienden. Of oude vijanden. Zo bericht The Daily Telegraph over een bezoek van Winston Churchills kleinzoon aan de Zimbabwaanse dictator Robert Mugabe, die interesse heeft in handel met het oude moederland.

Dag Zweden, welkom Zimbabwe!

Theresa May ondertussen, die tijdens een interview weigerde te zeggen of ze bij een referendum 'Leave' zou stemmen, is de kop van Jut. Vooral Private Eye beleeft lol aan haar. 'Iedereen houdt van The Beatboys', zo laat het satirische blad de premier zeggen nadat Ringo Starr bekend had gemaakt een Brexiteer te zijn, 'en we hebben allemaal onze lievelingsnummers. De mijne zijn Help!; We can work It out; Hello goodbye; Back in the EU; Penny Lane (voorheen Pound Lane); I wanna hold your hand, Mr Trump; Yellow trident submarine en The end.'

Dat zal Joris toch gaan missen, die humor.

Patrick van IJzendoorn is correspondent in Londen

Meer over