Het verhaal van een weduwe: net een normaal leven, maar dan alles in je eentje

Eva Hoeke Beeld Robin de Puy

Ze komt achterom, Lucas (2) op de arm. Vaak op zondag, meestal dinsdag. We drinken koffie, rotzooien wat in de tuin, doen pogingen tot gesprekken. Met Kerst bezoeken we tuincentra en eten we vieze appeltaart in het restaurant. De kinderen gaan in de draaimolen, in de boodschappenmand ligt een mal poppetje, bij het afscheid wens ik haar sterkte. Nieuwe tradities, ouderwets geroddel, soms ineens tranen die net zo snel verdwijnen als ze kwamen, we eten samen, de laatste keer ratatouille, want zij kan koken.

En daarna gaat zij weer naar huis, kind achterin. En als dat slaapt, zit ze alleen op de bank en kijkt ze alleen televisie. En daarna gaat ze alleen naar bed. Elke dag opnieuw.

Deze week is het twee jaar geleden dat haar Jean tijdens een ski-vakantie in een gletsjer verdween. Levenslust, overmoed, domme pech, zeg het maar. Hij was 46, Carolien 38. Lucas 7 maanden. Er werd gegild, er werd gevloekt, de begrafenis was een tranendal en daarna ging het leven toch maar weer verder.

Hoe gaat het met haar, vragen mensen aan mij.

Goed, zeg ik dan. Ze werkt en zorgt en doet dat met verve, Lukie is zo'n blij jochie. Af en toe ruimt ze wat op, laatst hebben wij Jeans ouwe platencollectie gekregen, allemaal spul van Van Halen en Mink DeVille, geweldig joh. Nou, en verder is het natuurlijk ruk. En dan knikken de mensen en gaan ze weer verder, ik ook, en blijft Carolien achter met de rest van het verhaal. Het verhaal van een weduwe, als je het vlug zegt, lijkt het net een normaal leven.

Er kwam een nieuwe keuken, de hond ging dood.

Er was een tijdje therapie, maar uiteindelijk bleek het niks voor haar, keihard schreeuwen op een stuk strand. Er waren momenten van diepe eenzaamheid en momenten van groot geluk, vaak tegelijkertijd, want een kind loopt maar één keer voor het eerst. Er was een kus, een nachtje logeren, laatst leek er zelfs liefde te zijn. Zij weduwe, hij in scheiding, samen alsnog dat grote gezin, geweldig. Maar waarom belde hij dan zo weinig?

Er is een urn, de babyfoon staat erbovenop, elke avond wenst ze die welterusten. Goed opletten hè, zegt ze dan, Lukie mag niet uit bed vallen. Elke ochtend is die babyfoon een kwartslag gedraaid. Strohalm, onzin, maar beter dan niks.

Ze schreef een boek, in een vloek en een zucht stond het op papier, al twijfelt ze over de titel.

Doet sneeuw pijn?

Ze deed boodschappen, schilderde een muurtje, kreeg griep en keek series.

Net een normaal leven, maar dan alles in je eentje.

Vorige week had ze eindelijk weer eens over hem gedroomd.

Carolien: 'Ik ging mijn nieuwe liefde voorstellen aan al mijn vrienden en familie, en die grote liefde bleek Jean te zijn. We stonden zó naar elkaar te stralen, waren zó gelukkig. En hij had ook nog een verrassing voor me: ik bleek zwanger te zijn.' Toen ze wakker werd, was ze in één klap klaar geweest met de man in scheiding. Rot maar op, had ze gedacht. Ik bén al getrouwd.

Toen ik een dag later over de Afsluitdijk reed, klonk Catch & Release van Matt Simons uit de radio, een nummer waar ik haar als Van Halen-liefhebber graag om zou uitlachen, ware het niet dat het me, sinds het op de begrafenis van Jean werd gedraaid, telkens bij de strot grijpt. Ik reed, keek naar het blikkerende water, zag de vervagende lijn tussen zee en hemel en voelde een vreemde behoefte. 'Het gaat goed', zei ik hardop terwijl de zonnestralen door het wolkendek braken. 'Morgen gaan we naar de Intertoys, fietsje kopen voor Luuk.'

eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.