Het Things-to-Do-blok is een metafoor voor het leven

In een kast vond ik een Things-to-Do-blok van een jaar of vijftien geleden. Ik ben al mijn hele leven dol op Things-to-Do-blokken van het merk Atlanta, die langwerpige schrijfblokken met lichtblauwe bladzijden en een ringband. Per pagina kun je twintig Things-to-Do-Today noteren, en bij elke regel staat een wit vierkantje waar je een vinkje in kunt zetten als de taak af is.

Beeld Nikki Buitendijk via Flickr

Niets heerlijkers dan dat.

De realiteit van het Things-to-Do-blok is dat je elke dag een lijst met taken maakt die je niet afkrijgt, en de dag erna moet beginnen met het opnieuw opschrijven van bijna dezelfde lijst taken. Dat zag ik ook op mijn Things-to-Do-blok van tien jaar geleden. Ik moest bijvoorbeeld steeds weer 'stukje stijl' schrijven en ook met 'inzendingen lezen' schoot het niet op.

Het Things-to-Do-blok is een metafoor voor het leven, u moet zelf maar even nagaan hoe precies, maar u snapt het wel.

Overigens was ik toch blij dat ik al die taken ooit had genoteerd, want het was een soort tijdscapsule. Ten eerste stamde dit blok blijkbaar uit de tijd dat ik mensen belde. Ik had 'Erwin bellen' opgeschreven, en 'Tom bellen'. Ik wist niet eens meer wie Erwin en Tom waren, maar het waren blijkbaar figuren bij wie ik me vrij voelde om ze gewoon op te bellen. Dat doe ik nu alleen nog bij mijn vriend; de rest van de wereld sta ik append te woord.

Ook was, in de tijd dat ik deze lijsten opstelde, het woord 'multi-culti' nog heel gewoon. Ik moest iets schrijven over 'multi-culti', en ik moest een foto mailen van iets met 'multi-culti'. Het idee dat we ooit de multiculturele samenleving zo argeloos en blij benaderden dat we heel vaak 'multi-culti' zeiden, maakte me nu een beetje bedrukt. Ook had ik zelf een andere manier van schrijven. Zo noemde ik acht uur 's avonds '8 pm', wat ik nu triest vind, maar toen blijkbaar het toppunt van efficiëntie en wereldsheid.

Er stonden mensen op de lijst die niet meer leven (mijn tante), bladen die niet meer bestaan (Carp) en mensen die niet meer werken (Cisca Dresselhuys, die ik op mijn lijst C. Dresselhuys noemde, wat ik nu grappig vind).

Na een tijdje besloot ik blijkbaar om op mijn lijsten niet meer alle onvoltooide taken van de voorgaande dag opnieuw te noteren. Zo werden de lijsten steeds korter, en na een tijdje nam ik ook niet meer de moeite om dingen af te vinken.

Ik maakte me blijkbaar weinig illusies meer over hoeveel ik gedaan kreeg met mijn Things-to-Do-blok, terwijl een Things-to-Do-blok er louter en alleen voor is om jezelf illusies te maken dat je veel gedaan krijgt. De rest van het blok was leeg. Toch doe ik nog best veel. Meer dan toen, vermoed ik.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden