Kunst Volgens Pontzen

Het Stedelijk Museum Amsterdam zweeft in het luchtledige

Rutger Pontzen. Foto Illustratie Berto Martinez

‘Wauw’ is wel de meest gebezigde uitroep die je op dit moment in het Stedelijk Museum in Amsterdam hoort. 'Wauw' vanwege de wolk van zwevende lampen die als een zwerm spreeuwen door een van de zalen vliegt. 'Wauw', dankzij de honderden aan- en uitfloepende ledlichtjes van een kunstboom die in een andere zaal op de grond ligt. 'Wauw' om de glazen buizen die als de vleugelslag van een vogel op en neer golven. 'Wauw' vanwege de lampen die als pastelkleurige tutu's aan het plafond naar boven en beneden bewegen. En vooral wauw om het zwevende betonblok in de voormalige erezaal.

Hè, een blok beton dat zweeft, dat kan toch niet?

Jawel, want in de wereld van Studio Drift kan alles. Zelfs paardebloempluisjes omtoveren tot verlichting. Of met minuscule luchtbelletjes suf vormgegeven perspex stoelen versieren. Of driehonderd lichtgevende drones door de donkere lucht laten razen zonder dat ze tegen elkaar vliegen. Het is werkelijk ongelooflijk wat die twee artiesten, Lonneke Gordijn en Ralph Nauta, voor elkaar krijgen.

Vroeger had je op de kermis De Vrouw Met Baard of De Man Zonder Hoofd. Dat bleek later allemaal nep te zijn. Maar een rondzwevend betonblok in de erezaal van het Stedelijk, dat is echt. Althans, dat hoorde ik. Toen ik het wonderbaarlijke ding met eigen ogen wilde bewonderen, want je gelooft gewoon niet dat het bestaat, lag het roerloos op de grond, terwijl een suppoost mij vriendelijk doch dwingend vroeg de zaal te verlaten. ‘Hij mag niet op de grond liggen. We moeten ’m even fixen.’

Dat was dus een klein tegenvallertje.

Nu zit het het Stedelijk Museum de laatste tijd toch al niet mee. Eind vorig jaar vertrok Beatrix Ruf na krap drie jaar als directeur, nadat de directeur daarvoor, Ann Goldstein, het ook al niet langer dan vier jaar had volgehouden, terwijl beide dames door de Raad van Toezicht met veel omhaal van lofprijzingen waren aangesteld.

Kwam nog eens bij dat begin dit jaar bekend werd dat de overzichtstentoonstelling van de Italiaanse ontwerper Ettore Sottsass niet door zou gaan. Wat zou betekenen dat het Stedelijk plots met een halve verdieping aan lege zalen zou zitten, deze zomer.

Geen directeur, allerlei onderzoeken naar de vertrekkende Ruf en de mogelijk ondeugdelijke Raad van Toezicht, en dan ook nog eens een gat, zeg maar een krater in de programmering, het Stedelijk bevond zich dit voorjaar zonder enkel houvast, zwevend in het luchtledige.

Om wanhopig van te worden.

En wiens hulp roep je dan in? Precies, van die dekselse zwevende-betonblok-artiesten van Studio Drift. Die iedereen ‘wauw’ kunnen laten roepen. Die willen laten zien ‘dat techniek bijna net zo bijzonder en poëtisch kan zijn als de natuur’. En die dat doen met lichtgevende pluizebolletjes, bleekkleurige tutu's en glasbuizen die bewegen als traag opstijgende zwanen. En dat in een museum voor hedendaagse en moderne kunst, een museum dat zichzelf ziet als het belangrijkste van Nederland, met een collectie en tentoonstellingsbeleid dat cutting edge moest zijn, zoals bij de heropening in 2012 werd gezegd.

Hoe wanhopig moet je dan inderdaad niet zijn?

Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Rutger Pontzen, Herien Wensink of Nell Westerlaken stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.