tv-recensiefrank heinen

Het Scheldepeloton laat zien dat ieder leven op elk moment van kleur kan veranderen

null Beeld

Aan het eind van de tweede aflevering van Het Scheldepeloton (elke maandagavond op Canvas) spreekt een jonge Dimitri De Fauw op archiefbeeld over het ongeluk op de wielerbaan van Gent waarbij hij betrokken was. De Spaanse renner Isaac Gálvez is bij die val omgekomen. Schuldgevoel wil maar niet wijken.

‘Ik had gedacht dat ik er sterker tegen ging zijn, maar dat zit van binnen hè.’

Je dacht dat je er sterker tegen ging zijn, maar het zit van binnen. Over die tegenstelling tussen krachtige uiterlijkheden en een allengs meer beschadigd innerlijk gaat Het Scheldepeloton.

Ooit bestond Het Scheldepeloton gewoon uit vijf jongens, vijf vrienden. Foto’s van uitbundige tieners glijden door het beeld. Iedereen leeft nog. Trainen langs het jaagpad, niet piekeren, beter worden. Verschillende achtergronden, uiteenlopende karakters, Dimi, Wouter, Kurt, Bert en Iljo. Alle vijf willen ze wielrenner worden, alle vijf worden ze wielrenner. En dan begint het – al behelst ‘het’ iets volkomen anders dan ze vooraf kunnen bevroeden.

In de eerste aflevering stond Wouter centraal. De ‘showpony’. De jongen met de meeste natuurlijke aanleg, maar ook iemand die ‘heel graag leefde’, zoals vriend Tom Boonen het omschrijft. En: ‘een vallerke’, aldus Wouters moeder Nele. Haar zoon surfte luchthartig door het leven, tot een van zijn beste vrienden, wielrenner Frederiek Nolf, overleed, zomaar opeens. Wouter mocht niet naar de uitvaart, hij moest koersen. En daarmee was de ellende nog lang niet voorbij.

Aflevering twee vertelde het eerste deel van het verhaal van Dimitri en Iljo. Iljo, wiens vader een wielerbaan uitbaatte, en Dimi, met een buitenwipper als vader die regelmatig in het cachot zat. Aanvankelijk waren Dimi en Iljo een gouden koppel op de baan, maar na verloop van tijd nam ieder een andere afslag. Soms kwamen ze elkaar nog tegen op de baan, zoals in 2006, bij de Zesdaagse van Gent. Iljo en zijn koppelmaat Bartko lagen op kop, maar wonnen niet: na de fatale val van Gálvez en Dimi werd de wedstrijd afgebroken.

De op het boek De val van Matthias M.R. Declercq gebaseerde serie van Lieven Van Gils is doordesemd van noodlotsbesef. Wie terugkijkt op een leven, denkt een parcours te ontwaren dat, in een min of meer rechte lijn, als het jaagpad langs de Schelde tussen Gent en Oudenaarde, richting een niet te ontwijken finish voert. Maar dat is schijn: Het Scheldepeloton is niet alleen het verhaal van een gedoemde vriendschap, maar ontleedt ook de minuscule verschillen tussen mensen die beslissen over geluk en onheil, over wind mee of storm tegen. Veel mensen zullen er misschien een bewijs in zien voor de stelling dat wielrennen met drama en de dood verbonden is, of dat topsport roekeloze types aantrekt, of dat sport helemaal niet gezond is. Ik geloof dat het veel meer een schets is van ieders leven, dat van het ene moment op het andere van kleur kan verschieten, en levensgevaarlijk kan worden.

[Hier de tekst typen / plaatsen]

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden