ColumnSheila Sitalsing

Het schandaligste onrecht is de bewoners van zorginstellingen aangedaan

Voor de heropening van sportscholen, nagelsalons, cafés en andere pijlers van de preteconomie (dank aan Peter de Waard voor de introductie van dit begrip), is in de achterliggende maanden hartstochtelijk gepleit. Inmiddels zijn of gaan ze open – sportscholen en sauna’s per 1 juli, zo zal de premier dinsdagavond bekend maken. De groepsgewijze omhelzing is het volgende recht dat wordt opgeëist, samen met het recht op kleffe handen geven; de viruswaanzinmensen waren er zondag speciaal voor naar het Malieveld afgereisd.

Het heet allemaal ‘verzet tegen de onvrijheid’ die ons van bovenaf is opgelegd door een regering die ook maar panisch achter een virus aanholde dat als Speedy Gonzales over de intensive care units sprintte, daar op het hoogtepunt meer dan 1.250 bedden opeiste en tot dusver naar schatting negenduizend doden veroorzaakte. Dat laatste moet je er tegenwoordig speciaal bij zeggen, want de mensen vergeten dit soort dingen snel. Ze onthouden vooral het onrecht dat ze is aangedaan.

Het grootste, schandaligste onrecht is evenwel niet de kapper aangedaan, niet de uitbaters van North Sea Jazz, niet de sportschool van Arie Boomsma, hoe breed die zich ook heeft gemaakt op televisie. Zelfs de de basisschoolkinderen zijn niet het slechtst behandeld, al komen ze wel in aanmerking voor een plek in de topdrie: tegen alle wetenschappelijke adviezen in moesten ze nodeloos weg van school blijven, omdat ze de pech hebben dat hun belangen behartigd (‘behartigd’) worden door een niet zo dappere minister die om ging bij het eerste vlaagje ‘maatschappelijke onrust’.

Nee het grootste, schandaligste onrecht is de bewoners van verpleeghuizen en andere zorginstellingen aangedaan. De eenzame opsluiting, die op een avond achteloos werd meegedeeld. Waardoor mensen tot hun verbijstering zonder enige waarschuwing vooraf niet meer bij bij ouders, echtgenoten, kinderen en andere dierbaren konden komen. Door een generiek besluit – genomen door Hugo de Jonge, die van de lijsttrekkersambities – om volwassenen van wie een goed deel gewoon wilsbekwaam is, als gevangene te behandelen, op te sluiten, zonder overleg, zonder maatwerk. Om ze te beschermen (‘beschermen’), een claim die kracht werd bijgezet door besmet verplegend personeel zonder mondkapjes of plastic schorten het virus behulpzaam van bewoner naar bewoner te dragen. En ontsnappen naar buiten: ho maar.

Soms zagen we beelden van machteloze mensen die tegen plexiglas sloegen of aan hekken rammelden. Er waren dranghekken om contact te voorkomen, Artis was er niks bij. Een vriendin voerde wekenlang oorlog tegen het verpleegtehuis van haar verpieterende vader; ze wilde hem een stukje uit wandelen nemen. Mocht niet, misschien zou hij corona krijgen van dat wandelen.

Liesbeth Zegveld, op wie je altijd kunt rekenen als de mensenrechtenschendingen te schofterig worden, kondigde vorige week een zaak tegen de staat aan als mensen nog langer worden beperkt in hun bewegingsvrijheid. Vandaag spreekt ze Hugo de Jonge, voor een les in grondrechten.

Op Vaderdag kreeg mijn vriendin haar vader na wekenlang smeken en dreigen mee.  Hoe was het?, vroeg ik. Nou zo: ‘Mijn vader zat in de tuin met zijn ogen dicht, diep in te ademen. Ik vroeg hem wat er was en hij zei: ik ruik voor het eerst geen kamer, ik ruik heerlijke frisse lucht, het voelt eindelijk weer eens gewoon. Als ik straks weer opgesloten wordt nemen ze me dit niet meer af.’

Hup, Liesbeth Zegveld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden