Verslaggeverscolumn In Amsterdam-Zuidoost

Het onbegrip en het verdriet over de keuzes van Jenny’s moeder zijn na zeven jaar gesleten

Hoe gaat het met Jenny, die 6 jaar was toen haar moeder het gezin verliet?

Een verslaggeversbestaan is vol ontmoetingen met uiteenlopende mensen die zonder uitzondering boeiende levensverhalen te vertellen hebben. Je publiceert enkele fragmenten en holt weer verder. Het volgende verhaal wacht. Vaak vraag je je af: hoe zou het nu zijn met…?

Hoe zou het bijvoorbeeld zijn met Lorie, de Filipijnse vrouw die na 25 jaar werken als nanny en werkster in Singapore, Hongkong en Nederland, terugkeerde naar haar geboorteland? Haar kinderen hadden een diploma, haar missie zat er op. In 2011 was ik getuige van Lories hereniging met haar familie in haar nieuwe huis op een berghelling in La Trinidad. Daar zag ze haar stokoude vader weer terug, haar vijf broers, twee zussen en jongste zoon Bong, die zes maanden was toen ze op Eerste Kerstdag 1981 met de noorderzon vertrok.

Jenny (4) op moeders schoot.

Eén kind ontbrak. Dochter Jenny. Kort voor haar terugkeer naar de Filipijnen vertelde Lorie mij dat haar dochter in Nederland woonde. Zonder verblijfspapieren. Jenny zou achterblijven in het appartement dat ze samen deelden. Het hoe en waarom bleef in nevelen gehuld. Ik had het met Jenny te doen. Ze was naar dit vreemde land gekomen om eindelijk bij haar moeder te kunnen zijn. En nu vertrok ze. Opnieuw. Stilletjes stond zij Lorie die decemberochtend in 2011 op Schiphol uit te zwaaien. Deze keer kon ze wel afscheid nemen. Als 6-jarige had ze die kerstochtend uren lopen zoeken naar haar plots verdwenen moeder.

Hoe zou het nu met Jenny zijn?

Lories dochter blijkt nog in Nederland te wonen. Haar e-mailadres is onveranderd en ze reageert positief op een voorstel voor een ontmoeting. Jenny blijkt honkvast. Ze nodigt mij uit op de plek waar we elkaar zeven jaar geleden voor het eerst spraken. Op het kantoor van de Foundation Academy, een christelijke onderwijsinstelling in Amsterdam Zuidoost. Destijds deed ze er vrijwilligerswerk, nu heeft ze er een vaste baan als geestelijk begeleider bij de gelieerde multiculturele kerk Jesus Christ Foundation.

Samen in Lories winkel, 2014.

De Jenny van zeven jaar later heeft niet meer dat pipse, smalle gezicht en verlegen voorkomen. Ze is nu 37, lacht kuiltjes in haar volle wangen en zit comfortabel op haar praatstoel. Toen Lorie terugkeerde naar de Filipijnen bleek Jenny al zes jaar in Nederland te wonen. Zodra ze haar universiteitsdiploma business & management had behaald was ze op het vliegtuig naar Nederland gestapt. Dochter en moeder moesten na hun hereniging erg aan elkaar wennen. ‘Mijn moeder behandelde mij als het kind van zes dat ze verlaten had; bemoeide zich overal mee en was overbezorgd.’ Jenny kon een jaar als au pair aan de slag. Daarna volgden zes jaren zonder verblijfspapieren, waarin ze een inkomen verdiende met onder meer strijkwerk.

Ja, Jenny was graag met haar moeder mee teruggegaan naar de Filipijnen. Maar ze luisterde naar haar advies in Nederland te blijven. Ze had net een tijdelijk werkvergunning bemachtigd en zou hier meer kansen hebben op een goed bestaan. ‘Je kunt altijd nog naar huis komen’, had Lorie gezegd.

De eerste maanden na Lories vertrek voelde ze zich eenzaam en doodongelukkig. Ze stortte zich op haar werk en bracht de avonduren  strijkend door in drukke gezinnen. Jenny leefde op koffie en patat – ‘eten koken had ik niet geleerd’ – en belde elk weekend huilend haar moeder op. Ze was 30 jaar maar onzelfstandig en voelde zich verloren, zegt ze nu. ‘Ik vond, net als mijn moeder al die 25 jaar, troost in het geloof.’

Zodra haar werkvergunning in 2014 afliep, besloot ze terug te keren naar de Filipijnen. Ze had de knoop nog niet doorgehakt, of daar stond hij, in de kerk: Emmanuel Retotar. De werknemer op booreilanden woont al twintig jaar met zijn Filipijnse familie in Nederland. Ze werden verliefd en trouwden.

Jenny & Emmanuel.

Sinds een jaar heeft Jenny een Nederlands paspoort en ze volgt nu, 13 jaar na haar komst naar Nederland, een inburgeringscursus. Er is nu rust. Het onbegrip en het verdriet over haar moeders keuzes zijn gesleten. ‘Ik ben trots; ze heeft hard gewerkt voor een goede opleiding voor haar kinderen.’ Lories offer is niet zinloos geweest, vindt ze. ‘Daardoor ben ik geworden wie ik nu ben: sterker en evenwichtiger.’

Haar toekomst ziet Jenny in Nederland. Met Emmanuel en zijn familie. Heeft ze ooit haar moeder kunnen vertellen hoe moeilijk ze het heeft gehad met hun gescheiden levens? Nee, dat ligt te gevoelig, zegt ze. ‘Niet alles wat je weet hoeft uitgesproken te worden.’

Lorie kon eindelijke terug  

Na 24 jaar schrobben en kinderen verzorgen in welgestelde gezinnen in Singapore, Hongkong en Nederland, keerde de Filipijnse Lorie Matulay (52) terug naar huis. Haar eigen kinderen die ze destijds achterliet, hebben een diploma op zak, haar doel is bereikt. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.