ColumnErdal Balci

Het nieuwe fascisme is een seriemoordenaar aan wie ik nipt ben ontsnapt

Het oude fascisme zoals we dat kennen uit de geschiedenisboeken, bestaat niet meer. Het gif heeft zich weten aan te passen aan de complexiteit van onze tijd en manifesteert zich in de veelvuldigheid van zijn methodes. Dertig jaar geleden drukte het nieuwe fascisme een pistool tegen mijn hoofd, vorige week zat het in de knie van de politieagent die George Floyd dooddrukte en enkele weken geleden was zijn moordwapen de groepsdruk die leidde tot de dood van de homoseksuele Utrechter Saïd Zankoua.

Vroeger plaatsten fascisten hun slachtoffers bij het aanbreken van de dag tegen een muur en spraken ze een standrechtelijk vonnis over hen uit. Hun slachtoffers konden dan, net voordat het peloton de kogels afvuurde, de dierbaren en de kameraden moed toeschreeuwen. Het nieuwe fascisme lest zijn dorst naar bloed al langer door zich aan te passen aan de omstandigheden van het individu en gunt zijn slachtoffers ook die laatste woorden niet.

In het geval van George Floyd greep de agent een voorwendsel aan om de grote man in de handboeien te slaan en hem bij de politiewagen tegen het asfalt te drukken. De hele wereld heeft kunnen zien hoe de reusachtige Floyd tussen de klauwen van het fascisme in een stervende vogel veranderde die happend naar adem tevergeefs voor ieder scheutje levenslicht vocht.

Ik keek naar die video, zag de perverse blik in de ogen van agent Derek Chauvin en het was alsof ik weer oog in oog stond met de skinhead met het pistool. Die had zich in het pand van de Turkse Socialisten in Utrecht verstopt en had in de toilettenruimte op een ‘buitenlander’ gewacht. Zodra ik binnenliep haalde hij zonder een spoor van twijfel het wapen uit zijn zak, drukte mij tegen de muur en sprak woorden uit die maar niet doordrongen tot mijn hersenen.

Ik wist zeker dat ik mijn laatste minuten beleefde en begreep niet waarom ik niet door angst werd verlamd. Ik keek naar de skinhead, zag de andere kant van zijn gezicht in de spiegel en vond troost in de gedachte dat mijn broer de moord op zijn broertje wel zou wreken. Wat ik niet ben vergeten is dat ik hoopte dat ik niet teveel pijn zou hebben. Ik verlaagde mij niet tot smeekbedes, zweeg de hele tijd en vond het jammer dat mijn dierbaren niet zouden weten dat ik voor mijn dood dapper was geweest.

Ik kan mij de stank van het fascisme nog herinneren dat vanuit zijn lijf richting mijn neus kwam. Op een gegeven moment drukte hij het pistool tegen mijn hoofd. Ik draaide me toen om en begon met mijn rug naar hem toe te lopen naar de uitgang. Ik spitste de oren naar de knal die zou klinken. Ik was misschien nog geen twintig jaar oud, ik zou sterven zonder de echte liefde van een vrouw ervaren te hebben. Toen ik eenmaal buiten stond en de skinhead al scheldend richting de Adelaarstraat ging, klopte mijn hart als een gek en wist ik hoeveel geluk ik had gehad.

Ieder jaar loopt het treffen met het nieuwe fascisme voor duizend zwarte Amerikanen wel desastreus af. In 2014 was het Eric Garner van wie de laatste woorden ‘I can’t breathe’ waren. Hij werd slachtoffer van een agent die zonder reden langdurig in zijn nek kneep.

Het nieuwe fascisme paste zich ook in het geval van Saïd Zankoua aan de omstandigheden van de persoon in kwestie aan. De ontluiking van zijn homoseksuele gevoelens ging bij hem gepaard met de druk van zijn Marokkaanse familie en met de mishandeling van jongens die vonden dat Marokkanen geen homo konden zijn. Hij werd een keer zo hard geslagen dat hij er de ziekte epilepsie aan overhield. Hij verhuisde naar de wijk Overvecht, dacht veilig te zijn in zijn eigen Achterhuis, maar werd ook daar achterhaald. Ze zetten zijn foto’s op sociale media omdat hij een gay-bar had bezocht. Enkele weken geleden schreven de kranten dat Saïd dood was aangetroffen in zijn appartement, vermoedelijk als gevolg van een epilepsieaanval.

Tegenwoordig zijn er geen massavernietigingskampen. Het fascisme is verfijnder geworden in zijn methodes. In een tijdperk dat de mensheid in slaap is gesust door de belofte van welvaart en de weinige idealisten verzuipen in de wereld van de hoogopgeleide politieke correctheid, heeft die zich stilletjes kunnen ontwikkelen tot een seriemoordenaar. En vergeet niet; de drang om te doden wordt bij een seriemoordenaar na iedere moord sterker.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden