ColumnIbtihal Jadib

‘Het liefst zou ik mijn negatieve coronatestuitslag op een groot bord willen zetten’

null Beeld Aisha Zeijpveld
Beeld Aisha Zeijpveld

Nu columnist Ibtihal Jadib negatief is getest op corona, niest ze eindelijk weer vol zelfvertrouwen.

Gisteren heb ik even mijn hersenen laten kietelen in de teststraat. Met tegenzin was ik naar het adres gereden, aangezien ik in beginsel geen voorstander ben van voorwerpen in m’n neus. De laatste ervaring op dat vlak was toen ik als 5-jarige door een combinatie van verveling en nieuwsgierigheid een kikkererwt in mijn neus schoof. Dat was geen succes. Mijn moeder reageerde nogal ontstemd en het was een pijnlijke bedoening om de erwt er weer uit te krijgen. Gelukkig bleken ze in de teststraat niet te werken met peulvruchten en was de test zo gepiept.

Ik was trouwens erg verrast door de locatie van de teststraat. In mijn hoofd had zich, na de berichtgeving over XL-teststraten waar duizenden mensen per dag terecht kunnen, een beeld gevormd van een grote sporthal met eindeloze rijen hoestende mensen en tientallen GGD-medewerkers in witte asbestpakken. De navigatie wees m’n eindbestemming inderdaad aan bij een sportveld dus ik begon al te zoeken naar de ingang van de hal toen ik ineens tegen een bus aan liep. Op het knalgele bord ernaast stond: ‘Mobiele testunit GGD’. Weifelend sloot ik aan in de rij die uit slechts twee mensen bestond. Goh, dacht ik, een stadsbus, tja waarom ook niet eigenlijk?

Het voertuig is groot genoeg om er van alles mee te doen, vroeger stopten mensen er hele supermarkten in. De SRV-wagen vond ik als kind, na de ijscoman uiteraard, het mooiste ding op wielen dat er bestond. Jammer genoeg wilde mijn moeder er nooit boodschappen doen omdat ze de winkel te prijzig vond. Iedere keer als-ie bij ons in de straat kwam aanrijden, rende ik naar m’n moeder om te vragen of ze misschien toch niet heel dringend iets nodig had. Hadden we nog wel melk in huis, of zaten we verlegen om een pakje boter? Ze wimpelde ze me steevast af waarop ik dan maar naar buiten liep om voor de deur van de bus te gluren naar het schattige miniatuurwinkeltje.

Afijn, die testbus liep als een trein – ik kon ’m niet laten liggen, sorry – want binnen een mum van tijd stond ik weer buiten en een paar uur later was de uitslag er al. Die bleek negatief, waardoor mijn attitude in één klap veranderde. Daar waar ik eerst als een verschoppeling wegdook bij elke nies, schaamtevol over mijn bestaan op aarde, hoest en snotter ik nu vol zelfvertrouwen. ‘Maak je geen zorgen hoor, het is géén corona!’, roep ik dan, ‘Ik heb me laten testen.’ Het liefst zou ik het op een groot bord willen zetten, zo een voor een protestmars over abortusrechten, maar dat fietst onhandig.

Opgelucht kunnen we nu de feestdagen vieren zoals gepland, ik hoef niet in quarantaine. Al blijft het natuurlijk karig dat we maar zo weinig mensen mogen ontvangen. Even heb ik overwogen om van mijn man te scheiden met het idee om rond de jaarwisseling opnieuw te trouwen en daarvoor dertig mensen uit te nodigen, maar naast de gewetensbezwaren leek het me een riskante onderneming. Mijn man heeft na zoveel jaar huwelijk uitgebreid kennisgemaakt met al mijn onhebbelijkheden, dan moet ik hem niet lichtvaardig een exitstrategie in de schoot werpen. Neen, wij gaan gezellig tafelen met een piepklein groepje dierbaren en toasten samen op een nieuw, hopelijk beter jaar. Proost lieve mensen!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden