Column Alfred Birney

Het leven zonder enige luxe is rauw, hard, onmenselijk

Mijn naam is Meneer B. en ik deel een eigenschap met onze minister-president. Ik houd niet van overbodige spullen. ‘Bezit is ballast’, zou hij tegen een journalist hebben gezegd. Wat ik niet met hem deel, weet ik ook. De man speelt graag klassieke pianomuziek en daar heb ik een bloedhekel aan. Ik probeerde laatst een riedeltje van een merel na te spelen met een bottleneck op mijn gitaar. Ik heb van frustratie nog net niet mijn instrument van het balkon gegooid. Maar de piano tegenover de merel is al helemaal kansloos. Een en al ballast.

Het bezit van een ventilator in een land dat op anderhalve tropendag per jaar wordt getrakteerd vond ik ook nogal overbodig. Totdat verleden week het hitterecord naderde. Opeens moest en zou ik een ventilator hebben, want de betonnen muren van mijn huisje radiëren Soerabajase temperaturen, om maar een link met mijn voorouders te leggen. Het vinden van een ventilator werd bijkans een queeste in fysieke winkels, dus ik nam mijn toevlucht tot webwinkels. Ik vond een mooie, industrieel vormgegeven ventilator. Hij blaast, waait en stormt. Een zacht briesje voor de nacht zit er niet op, maar als ik hem kantel en de wind via het plafond leid, gaat het nog wel.

Het leven zonder enige luxe is rauw, hard… eh… onmenselijk. Zo lag er een dag na de inwijding van mijn ventilator een dode kikker op mijn balkon. Alleen Max Velthuijs, die ooit op een steenworp afstand van mijn huisje zijn beroemde Kikker tekende, had het dier langs de gevel naar mijn topetage kunnen laten klimmen. De amfibie moest zijn gestorven in een laatste poging mijn goot te bereiken, in de hoop op water. Dat sprak bijna uit zijn verstilde kruiphouding, een poot gebogen, een gestrekt.

Ik dacht terug aan oude, treurige televisiebeelden van een zwart peutertje op de vlucht, dat kruipend sterft en net zo levenloos blijft liggen, in een Afrikaanse woestijn. Europa trekt huichelend de portemonnee. Een peuter hoort te spelen, niet te sterven in het zand.

Welke kikker eindigt zijn leven op een balkon? Had het dier niet net zo goed verorberd kunnen worden? Ik heb geen tuin, ik kon hem geen graf bieden en ging naar binnen om iets buitengewoon ordinairs uit het dagelijkse leven te doen. De afwas. Terug op mijn balkon zag ik dat de kikker verdwenen was. Gekaapt! Een kat zou zijn neus ervoor hebben opgehaald. Had een gevederde ninja hem soms onhandig uit zijn snavel laten vallen en toen gewacht totdat ik zijn maaltijd de rug toekeerde? De dood van de kikker was niet zinloos geweest. Toch treurde ik. Die tussenlanding van hem op mijn balkon had zijn lot iets menselijks gegeven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.