Column Ibtihal Jadib

Het leven is leuk, misschien wel nóg leuker in 2019!

Beeld Valentina Vos

Eindelijk, 2019 staat voor de deur! Ik sta al maanden te trappelen om dit jaar zo snel mogelijk van mij af te schudden en nu hoef ik alleen nog maar de Kerstdagen er doorheen te knallen. Normaal zucht ik dingen als ‘Waar blijft toch de tijd?’, maar op 2018 zal ik niet weemoedig terugblikken. Vorig jaar werd mijn schoonvader op Tweede Kerstdag opgenomen in het ziekenhuis. Hij zou daar na een maand uitkomen met een diagnose die iedereen vreest: kanker. Maar, zei de arts geruststellend, het was een goed behandelbaar type dat in principe na een chemokuur verdwenen zou zijn.

Helaas heeft kanker geen principes. Er volgden maanden van chemo’s, angst en valse hoop tot er van de lieve man weinig meer over was dan een hoopje gebroken mens. Op 20 juni stierf hij. Ondanks het verdriet was dat toch een mooie dag. Hij blies zijn laatste adem uit in bijzijn van zijn dierbaren na een leven waarvan hij eigenhandig alles had gemaakt wat ervan te maken viel. We moesten niet hebberig doen, er zijn mensen die hun kind moeten begraven. Toch ben ik de afgelopen maanden erg hebberig geweest. Als hij een pietjepeuterig beetje meer tijd had gekregen hadden we deze Kerst nog samen kunnen vieren. Of had hij de tweede verjaardag van zijn kleindochter nog kunnen meemaken. Of zijn kleinzoon eindelijk mee kunnen nemen naar zijn geliefde golf, het ventje is er nu eindelijk groot genoeg voor. Of hadden we ’m misschien zo gek gekregen om weer in een vliegtuig te stappen en mee te gaan naar Marokko. Of... of... Ach, er zijn zoveel dingen waar ik ’m nog bij had willen hebben. Sinds zijn overlijden is alles veranderd. Het gaat nog wel even duren voor mijn hebberigheid wegebt. Tijd heelt alle wonden, nou dan mag die tijd verdorie wel een beetje opschieten.

Maar goed, het was niet louter kommer en kwel. Dat is het leven nooit. Als ik de maanden afspeur doemt daar ineens die idiote fietsvakantie op. Ik had de twee kleintjes in de bakfiets gezet met een maandvoorraad aan bananen, koekjes en boterhammen en trapte vier dagen lang vol goede moed achter een slinger doorgewinterde fietskampeerders aan. Het was afzien op een heel aangename manier want ik hoefde nergens over na te denken. De route en het programma stonden vast en overal werd voor gezorgd. Het enige wat ik hoefde te doen was meegaan met de stoet. Ineens begreep ik het enorme geluk om zelf geen keuzes te hoeven maken in het leven, wat een weldaad om mak achter een sterke leider aan te hobbelen! Zou dat misschien het succes verklaren van mensen als Trump? Niet dat ik onze kampeerchef trouwens vergelijk met Trump. Om te beginnen heeft onze kampeerchef een kloppend hart en daarnaast ook een werkende hersenschors, dus dat heeft hij al voor op de Amerikaanse despoot.

Een ander lichtpunt van 2018 was mijn boek. Nooit had ik durven dromen een boek te publiceren maar het leven nam zijn eigen loopje met me en ineens was daar een uitgever, een titel en een kaft. Het werd een heel project om nieuwe stukken te schrijven waarbij het ene idee nog niet opkwam of het andere lag alweer in de prullenbak. Het was het allemaal waard want nog steeds verschijnt er een grote glimlach op mijn gezicht als ik langs de boekenkast loop en mijn werkje zie liggen. Wat is het leven soms toch leuk, denk ik dan.

ibtihal.jadib@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.