ColumnArthur van Amerongen

Het leven is als een rol toiletpapier: hoe dichter je bij het einde komt, hoe sneller het gaat

Ik ben aan het dessert van mijn leven begonnen. Toekomst is een onzinnig begrip geworden. Ik leef bij de dag en zwelg in herinneringen, net als Philip E. Marlow, de hoofdpersoon van de BBC-serie The Singing Detective die in 1986 werd uitgezonden op de Nederlandse televisie. Marlow ligt in een ziekenhuis en kwijnt weg door helse pijnen, veroorzaakt door artritis psoriatica. De detectiveschrijver vlucht in een hallucinante fantasiewereld, vol jeugdherinneringen en avonturen.  Dat levert een van de mooiste dramaseries aller tijden op.

Ik ben niet bedlegerig en zit niet onder de gore schilfers, maar net als Marlow leef ook ik deels in Xanadu, een door Samuel Taylor Coleridge  in zijn gedicht Kubla Khan bezongen paradijselijk toevluchtsoord. De Brit  was geveld door hardnekkige dysenterie en stond stijf van de opium toen hij het schreef.  In een oogwenk ben ik in mijn droomland. Zo zag ik een selfie van een journalist voor staatshotel Laleh in Teheran. Zijn twiet ging over het neergeschoten vliegtuig van Ukraine International maar ik dacht aan Fereshteh.

Ik verbleef regelmatig in Laleh. De zogenaamde Iraanse lente was losgebarsten, met popconcerten en filmfestivals. Via bevriende inheemse journalisten belandde ik op feestjes met meisjes in minirokken, Turks bier, wodka uit Azerbeidzjan, opium, xtc en Amerikaanse house-muziek. Bijna had ik een fatale affairette met een prachtige Perzische dame in  ski-oord Shemshak, benoorden de hoofdstad.

Ik kwam Fereshteh tegen op de piste, waar ik wat aan het lummelen was want ik kan niet skiën. Ze was stewardess geweest bij Air France maar teruggekeerd naar Teheran om haar oude moeder te verzorgen. Ik kon meteen in het familiechalet ‘logeren’ maar moest eerst nog naar de hoofdstad voor een interview. In hotel Laleh belde ik die avond langdurig met Fereshteh. Onze après-ski was in kannen en kruiken. 

Trots verklapte ik mijn naderend avontuurtje aan Reza, een bevriende fotograaf. Die schold mij helemaal verrot. Of ik wist dat ik in Laleh werd afgeluisterd en welke verschrikkelijke straf ik kreeg wanneer ik op heterdaad betrapt werd door de zedenpolitie? Ja, Reza, maar dat maakt het juist zo geil, sputterde ik tegen. Ik heb er nog steeds spijt van dat ik niet terugkeerde naar Shemshak.

En zo is zwieren en zweven door Xanadu vaak aangenamer dan de alledaagse werkelijkheid van de  Algarve. Gelukkig heb ik geen artritis psoriatica. Ik lijd gewoon aan vergankelijkheidspijn. Want het leven is als een rol toiletpapier: hoe dichter je bij het einde komt, hoe sneller het gaat. 

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden