ColumnSheila Sitalsing

Het knerpte onder onze voeten en toen was alles goed

null Beeld .
Beeld .

In de weer-app schoof het tijdstip waarop het sneeuwarmageddon boven onze hoofden zou losbarsten almaar dieper de nacht in, er volgde uitstel op uitstel, iemand verderop in de straat mompelde ‘Hugo-sneeuw’ en ‘dit is een update van de update van de geüpdatete sneeuwroutekaart’, maar ver na middernacht – het was al zondag – lag er opeens een poederlaag over alles heen. Iemand verderop in de straat mompelde ‘als het hemeltergende gelul over niks op tv avondklokdispensatie krijgt, mag dit ook’, en daar ging een sneeuwbal door de lucht. En toen nog een. En alles was goed.

Er waren voor de volgende ochtend barre omstandigheden beloofd, waardoor het onverantwoord zou zijn zich buiten te begeven, maar het was prima buitenweer, heel goed te doen zonder extra onderhemdje. Daar wilde iemand anders verderop in de straat omstandig over beginnen te klagen, want kruimelsneeuw en ze hadden twintig centimeter gezegd maar hij had het opgemeten en het was nog geen tien en in plaats van hard waaide het maar een beetje, maar we hoorden het al niet meer. Want de sneeuw knerpte overal waar we liepen, en we waren in geen maanden zo veel en zo lang en zo uitbundig en zo vrijwillig buiten geweest, en beter dan dit was het in geen tijden geweest.

In de richtlijnen van de Rijksoverheid hadden we gelezen dat ‘genieten van het winterweer is toegestaan’ – dat was een geruststellende mededeling. Het staat in een ontroerende leidraad vol afwegingskaders en wetgevingskaders. Er staat onder meer in wie naar wie een sneeuwbal mag gooien (leden van het eigen huishouden onderling naar elkaar, één gezinslid naar één losse vriend of vriendin maar dan moet de rest van het huishouden zich afzijdig houden, tenzij de sneeuwpret zich afspeelt tussen kinderen onder de 18 want dan is ook interhuishoudelijke winterpret toegestaan). Het type instructies dus dat schreeuwt om een handige beslisboom van Katinka Polderman, en dat zich kan meten met de Leidraad stranding levende grote walvisachtigen, en dat onlosmakelijk hoort bij een land waar de hoofdzaken maar al te vaak moeten wijken voor het reguleren van de doorsnede van een sneeuwbal, en waar de voltallige politieke elite gerust een hele dag debatteert over de vraag of de avondklok moet ingaan om half 9 of om 9 uur.

En het gaf niet eens, niks gaf meer, want op het balkon was inmiddels een feestelijk sneeuwduin bij elkaar gewaaid waar de versnipperde Leidraad Winterpret zich makkelijk onder liet begraven.

Elders, ver buiten ons sneeuwparadijs, in radio- en tv-studio’s ging het naar verluidt over schaatstochten en andere dingen die misschien in het verschiet liggen of misschien ook niet. Het gerucht ging dat de minister van Financiën, tevens lijsttrekker van het CDA, zondagavond zou afreizen naar een laat praatprogramma, hij zou glijwegen en de avondklok trotseren om op tv zijn liefde voor de schaats te belijden – inderdaad een kwestie van lands- en levensbelang.

Wij hadden belangrijkere zaken aan het hoofd, leukere ook. De sneeuw wilde niet plakken, dat was vanwege de vrieskou had de weerman uitgelegd, dus het aanstampen moest met zachte hand gebeuren, en met geduld en met een beetje vocht. En toen hadden we alleen nog een peen nodig en was hij af.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden