Column Loes Reijmer

Het klaslokaal als kraamkamer van een alarmistisch wereldbeeld

U weet inmiddels wat ‘boreaal’ betekent. En dat ‘de uil van Minerva’ afkomstig is uit Hegels Grundlinien der Philosophie des Rechts. Thierry Baudet begon er woensdagavond zijn hallucinante speech mee, want er kan niet genoeg gepronkt worden met negentiende-eeuwse filosofen. In deze Dagen van Duiding is al veel voorbijgekomen. Ik wil het hier graag klein en menselijk houden, enigszins aangemoedigd door de woorden van de partijleider zelf die vindt dat de vrouwtjes ‘over het algemeen minder excelleren’ en ‘meer interesse hebben in familieachtige dingen, enzo’. Daarom: terug naar de middelbareschooltijd van Thierry.

De afgelopen jaren zijn er nogal wat lange interviews met hem verschenen. Vooral het gesprek in HP/De Tijd staat me nog helder voor de geest, vanwege de planken met ‘sardientjes, paté de campagne en gebrande nootjes’ die almaar worden aangerukt en de toch best onverwachte vraag of er recentelijk nog ‘geneukt’ is en zo ja, of dat nu ‘in een flow’ gaat als Kamerlid.

In dat interview spreekt de leider van Forum voor Democratie ook over zijn ervaringen op het Stedelijk Gymnasium in Haarlem. De interviewer zal glimmend geluisterd hebben, want oe, lekker kwetsbaar. Maar het is makkelijker om de Ilias uit het Oudgrieks te vertalen dan Baudet niet te laten vertellen over zijn middelbareschooltijd. Hij deed het ook in Volkskrant Magazine (‘twee Meursault astublieft’) en Nieuwe Revu (artisjokken).

Die periode was, de politicus laat er geen misverstand over bestaan, traumatisch. Hij hoorde er niet bij, stoorde zich aan blowende klasgenoten en was hopeloos verliefd op meisjes die hem niet zagen staan. Oprecht sneu. Het zou goedkoop gepsychologiseer zijn om deze outsiderpositie direct te verbinden aan zijn rol als buitenstaander in Den Haag – hoe vormend de puberteit ook is. Toch loont het om naar die periode te kijken, alleen al omdat hij er zélf gretig op teruggrijpt als basis voor zijn politiek.

‘Mijn hekel aan links is daar geboren’, zegt hij in Nieuwe Revu. Daarvoor heeft hij verteld over een schoolreisje naar de Ardennen waarbij de stoere jongens met elkaar op de kamer mochten liggen en hij uiteindelijk overbleef met een nerd. De docent had niet ingegrepen. ‘Links is voor mij synoniem aan hypocriet’, luidt de conclusie. ‘Het gevoel moreel verheven te zijn, maar in de praktijk doen wat juist slecht uitpakt voor de zwaksten.’

Waar die malle obsessie met de ‘linkse indoctrinatie in het onderwijs’ toch vandaan komt? Het begon allemaal op een matrasje in de Ardennen.

In HP/De Tijd vertelt hij hoe zijn klasgenoten lachten om de flaporen van Kafka. Dat maakte ‘een verbijsterende indruk’ op de jonge Thierry. Het was namelijk niet gewoon dom pubergedrag, maar het gevolg van ‘een gebrek aan mannelijkheid’. De klasgenoten zouden slachtoffers van ‘een vaderloze wereld’ zijn, een tijd waarin ‘geen normen meer worden geformuleerd’.

Waar dat enthousiasme over autoritaire, mannelijke leiders als Orbán en Poetin toch vandaan komt? Het begon allemaal met de oren van Kafka.

In de interviews verwijt Baudet zijn klasgenoten ‘geestelijke leegte’ en noemt hij zijn middelbare school ‘een intellectuele en culturele woestenij’. Woensdagavond sprak hij in zijn overwinningsspeech over ‘de brokstukken van onze beschaving’ en ‘een cultureel en spiritueel vacuüm’ – het klaslokaal als kraamkamer van een alarmistisch wereldbeeld.

Het kan geen kwaad om de gevoelige, zwijgzame jongens in de klas zo nu en dan een extra aai over de bol te geven. Om te voorkomen dat ze hun frustrerende jeugdervaringen later overcompenseren in de politiek. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.