Column Jasper van Kuijk

Het kan niet anders of het internationaal treinverkeer wordt georganiseerd door treinenhaters

Op mijn tweede dag op de Zweedse universiteit waar ik dit jaar gastonderzoeker ben, word ik gebeld door school: ‘Zeven wil iets met jou bespreken. Hij wil niet vertellen wat het is, maar hij wilde wel graag dat ik je nú belde. Dus hier komt hij.’

Ik vraag me heel erg af wat er nu gaat komen. ‘Papa, ik wil niet naar Nederland vliegen.’ Oh. Gisteravond hebben we het erover gehad dat we in de kerstvakantie anderhalve week naar Nederland gaan.

‘Maar gisteravond had je er nog heel erg zin in?’, zeg-vraag ik. ‘Nou, we hebben net gekeken naar het nieuws voor kinderen en toen zag ik Greta en die wil niet vliegen omdat dat zo slecht is voor het klimaat. Ik wist dat niet.’ Juist. Zeven is er net achter gekomen dat zijn ouders milieuvervuilers zijn en hem medeplichtig dreigen te maken aan hun klimaatmisdrijven. Net als in Nederland is Greta Thunberg in Zweden niet van het scherm te slaan, ook omdat het slaan van kinderen hier bij wet verboden is.

‘Wat wil je dan?’, vraag ik.

Hij blijft even stil. ‘Ik wil wel gaan, maar niet vliegen.’

Omdat ik zo gauw geen Duitse vastgoedontwikkelaar voor handen heb die ons van een zeewaardig zeiljacht kan voorzien, stel ik voor dat ik ga proberen of we toch met de trein kunnen gaan, maar dat de reis dan wel wat langer duurt. Dat vindt hij goed.

Voor ik vliegtickets boekte had ik al serieus gekeken of de trein een optie was. Omdat ik als het even kan probeer niet te vliegen, maar ook omdat ik de nachttrein een heerlijke manier van reizen vind. Vroeger ging ik met mijn ouders met de nachttrein naar Zweden, slapen in een couchette. Of eigenlijk nauwelijks slapen, omdat ik elke keer als de trein stopte langs het gordijntje keek of dít dan de plek was waar de trein op de veerboot ging. Een keer moesten we urenlang op station Kopenhagen wachten en kreeg ik om het half uur een paar kroon om in de enorme modelspoorbaan in de stationshal een treintje te laten rijden. Maar sindsdien is het nachttreinennetwerk in Europa enorm verschraald. Nederland heeft zelfs geen enkele nachttreinverbinding meer.

Nu was ik bij mijn eerste boekingspoging al volslagen gefrustreerd geraakt door ondoorgrondelijke boekingspagina’s en reisschema’s met twaalf keer overstappen. Maar vanwege Zevens serieuze gewetensbezwaren besluit ik het opnieuw te proberen.

Helaas, na vijf uur online speurwerk en bellen met gespecialiseerde treinticketboekers moet ik wederom opgeven. Die extra reistijd: prima. Dat de trein duurder is dan vliegen: oké. Dus de aller-, allerbeste optie die ik kon vinden was een reis van 19 uur met slechts vijf uur in een nachttrein, en met drie keer overstappen, waarvan twee keer midden in de nacht. Niet heel tof met drie kleine kinderen. Als klap op de vuurpijl waren de tickets niet online te boeken (je moet bellen en dan worden de papieren(!) tickets opgestuurd) en kaartjes voor de terugreis waren überhaupt nog niet te koop, want de treinschema’s voor 2020 komen pas half oktober beschikbaar. Het kan niet anders of het internationaal treinverkeer wordt georganiseerd door treinenhaters. Of luchtvaartmaatschappijen.

’s Avonds vertel ik aan Zeven dat het niet is gelukt. Ik hoor mezelf er verontschuldigend aan toevoegen dat we niet heel vaak vliegen en dat we bomen laten planten om de CO2-uitstoot te compenseren. Hij denkt even na. ‘Oké’, zegt hij dan, ‘je hebt het in ieder geval geprobeerd.’

En toch hou ik ergens het gevoel dat ik het nog harder had moeten proberen. Maar het zou prettig zijn als spoorwegbedrijven en overheden ook een beetje hun best zouden doen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden