ColumnSimone Atangana Bekono

Het kan moeilijk zijn schoonheid te ervaren en het niet te ondermijnen

null Beeld

In Zuid-Frankrijk laaft Simone zich aan rugby, verse vis en Banyuls. Ze zou er bijna stress van krijgen.

Simone Atangana Bekono

Even geleden bevond ik me in het rugbystadion van Union Sportive Arlequins Perpignan-Roussillon (USAP voor ingewijden). De Perpignanse club moest zichzelf van degradatie redden in een wedstrijd tegen de nummer twee in het klassement: Union Bordeaux Bègles. Half Occitanië was uitgetrokken om hard ‘USAP!’ te schreeuwen wanneer Perpignan de bal bezat. Ik had net het manuscript van een duister, naar verhaal bij mijn redacteur ingeleverd en keek verdwaasd toe hoe de spelers zich op hun tegenstanders wierpen om de rugbybal over de achterlijn te krijgen. USAP won de wedstrijd op vrij magistrale wijze, pitchers bier werden de lucht in gesmeten, een dj verzorgde de soundtrack van de overwinning.

Nu was ik niet naar Zuid-Frankrijk afgereisd voor rugbywedstrijden. Het hele gezin was er om de omgeving te zien waar de partner van mijn zus was opgegroeid, zijn familie te ontmoeten. We waren omringd door de Pyreneeën, wijngaarden, eeuwenoude forten. We ademden de geur van naaldbomen in en reden van havenstad naar havenstad voor verse vis en Banyuls. ’s Ochtends dronk ik koffie in mijn bikini, slofte dan naar de zee en zwom mezelf wakker, een ritueel dat in stuitend contrast stond met de ochtenden in de weken daarvoor, waarin ik mezelf vloekend richting laptop sleepte om me weer aan dat giftige verhaal te committeren.

Ik vroeg me tijdens de wedstrijd af hoe dat moest zijn, je juist wijden aan wat prachtig is. Tijdens de wedstrijd stonden we dicht aan de zijlijn, waterig bier in de hand, omringd door een extatisch publiek. Je kon het geluid van de in volle vaart op elkaar stotende lichamen goed horen, de bloemkooloren van de atleten haast aanraken, terwijl de ondergaande zon de hemel oranjepaars kleurde. Ik dacht aan dichter en toneelschrijver Derek Walcott, die in zijn interview met The Paris Review sprak over de relatie tussen schoonheid, kunstenaarschap en religie in zijn epische gedicht Another Life: ‘When that’s forceful in a young writer it can make you cry. It’s just clean tears[.] […] The body feels it is melting into what it has seen.’

Het is moeilijk voor mij om over schoonheid te schrijven, niet alleen zonder in clichés te vervallen maar ook zonder mijn observaties te voorzien van iets cynisch, beschrijvingen die ruimte laten voor spot. ‘It may be repressed in some way,’ zei Walcott. ‘But I think we continue in all our lives to have that sense of melting.’

Het kan moeilijk zijn schoonheid te ervaren en het niet te ondermijnen. Ook ik heb die neiging. Het is waarom ik schrijvers die het zo serieus nemen zo waardeer, hoewel ik om hun oprechtheid kan blozen. Ik heb een vriendin die bij het aanschouwen van iets moois, het eten van iets lekkers, direct van ontroering begint te huilen, clean tears. Ik ervaar eerder stress: een strak, onaangenaam gevoel in mijn borst waar ik vervolgens van moet bijkomen.

De dag na de wedstrijd lunchten we bij de schoonfamilie. Schoonmoeder druppelde voorzichtig een bijzondere olijfolie op onze borden, alsof het ging om vloeibaar goud. We aten Spaanse sardientjes, kalfsstoof en een toetje dat bestond uit een soort ricotta van geitenkaas met honing, luchtig en zacht. Na het eten waggelden we de tuin in om onze katers uit te zweten in de zon. Men was sloom, content. Parels schoon zweet op mijn buik. Het voelde alsof ik smolt.

Simone Atangana Bekono is dichter en schrijver. Haar debuutroman ‘Confrontaties’ werd dit jaar bekroond met de Anton Wachter-prijs.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden