Column Rob Gollin

Het is tijd voor inkeer: de Tour is terug, wen er maar aan

Het is nog geen genootschap, maar een verwantschap wordt wel degelijk gevoeld. Het is dat van de fijnproevers, degenen die het ware wielrennen op waarde weten te schatten.

Dit bindt ze. De Tour de France, dat is niks. Dat is een opgepompt circus. Gedirigeerd door het grote geld. Ploegen en zeker de renners zuchten er onder de almacht van organisator ASO. Oninteressant, eigenlijk. Die langdradige etappes ook. Decor voor een landerige zomerdag. Pff.

Zij weten waar je wel aan je trekken komt. Dat is in de Giro, de Giro d’Italia. De stadjes zijn er mooier, het eten is er lekkerder, de koffie aanzienlijk beter, het leven lijkt er wat vrolijker.

En dan de koers! Die is er zwaarder, met al die moordende etappes in de Alpen, Dolomieten en Apennijnen. Ze houden ook zo van die tifosi. Heerlijk hoe ze hun helden hun zonden vergeven. Wijlen pakker-prikker Marco Pantani wordt er nog altijd aanbeden. Toen Chris Froome, afgelopen mei nog fietsend met een dreigende schorsing wegens te veel puffen van een astmamedicijn boven het hoofd, op de Zoncolan won, juichten ze hem de volgende ochtend alweer toe bij de bus. ‘Chris, maglia rosa!’ Hier weten ze wat winnaars toekomt.

Ze hebben nog een Geheimtipp: de Vuelta, natuurlijk de Vuelta. Lekker kleinschalig, overzichtelijk. Intiem bijna. En altijd weet de organisatie ergens verborgen in het berglandschap van Galicië, Asturië of Andalusië een helling te vinden die steiler is dan de allersteilste bult uit de vorige edities.

Bekentenis: ik behoorde ook tot het officieuze genootschap. Ik smolt ook als ik ergens in de heuvels van Le Marche of Friuli-Venezia op zondagochtend tanige liefhebbers op hoge leeftijd tegenkwam in strak tenue op nagelnieuwe Pinarello’s of Colnago’s. Wat te denken van die verlaten hoogvlaktes in het Spaanse binnenland, waar het peloton over donkere en golvende linten asfalt naar de einder trekt, in het al wat lagere licht van de septemberzon?

Maar het is tijd voor inkeer. De afgelopen editie drukte me met de neus op de feiten. Het is de Tour die ertoe doet. Het is het allerhoogste niveau. De ploegen zetten hun allerbeste renners in. De belangen zijn er het grootst. De spanning is er intenser en alles wijst erop dat het er de komende jaren niet minder op gaat worden. De wagonnetjes van Sky hobbelen op een tweespoor. Froome, vier keer winnaar, kraakte, Geraint Thomas stapte in de vacature. Tom Dumoulin meldde zich aan het front. Primoz Roglic gaat meedoen. Mooi meegenomen: smaakmakers uit eigen land. Steven Kruijswijk ging hartveroverend op avontuur. Dylan Groenewegen legde in de sprint de elite erop.

Ik weet het, de Fransen slagen er maar niet in een fatsoenlijke cappuccino te serveren, het is zoeken naar iets anders dan steak-frites en het chauvinisme vertoont er ergerlijke trekjes met dat geboe tegen Froome c.s.

Maar de Tour is terug. Wen er maar aan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.