Opinie Lezersbrieven

Het is raadzaam om even bij onze zuiderburen te kijken

De ingezonden brieven van woensdag 26 september.

Winkelend publiek in het centrum van Rotterdam. Beeld David Rozing/ Hollandse Hoogte

Brief van de dag: Kijk naar België

Alom klinkt weer de roep om serieus onderzoek te doen naar de bevolkingsomvang en groei in Nederland. Nu gaat het eigenlijk helemaal niet om demografisch onderzoek, want de volledige groei in Nederland wordt veroorzaakt door immigratie. Het draait dus vooral om de politieke vraag over hoeveel migranten we willen hebben en waar deze vandaan mogen komen? Alvorens allerlei onderzoeksgroepen te formeren is het wellicht raadzaam om even bij onze zuiderburen te kijken. Vlak na de Tweede Wereldoorlog hadden beide landen ongeveer 10 miljoen inwoners. Nu telt België 11,2 miljoen inwoners en Nederland er meer dan 17 miljoen. Kortom, in België zou wel eens het antwoord op al deze vragen kunnen liggen.

Ton van Rietbergen, economisch geograaf UU    

Meisjes met schrijversdroom

Het is jammer dat de leesvaardigheid Hans Boland, die de prachtige vertaling van Anna Karenina schreef, het laat afweten bij een brief (Brieven, 25 september). Mijn kritiek richt zich op een literatuurfestival dat met een vrouwenvoorleesmarathon zelf beweert de positie van vrouwen te ‘versterken’ (Brief van de dag, 21 september). Bij dit evenement is de enige vrouw die een stem en gezicht krijgt een ongelukkig, fictief personage.

Boland vindt Karenina een ‘seksbeluste minnares’, extreem toegewijde moeder en ‘de liefste, beminnelijkste en meest superieure dame’ van de Europese literatuur. Dat mag allemaal waar zijn, maar hoe gaat dat de positie van meisjes met een schrijversdroom helpen? Wanneer worden hun ideeën wanneer die eens niet gaan over het moederschap, echtgenoten of minnaars serieus genomen? Daarbij willen zijzelf gelezen worden en in de spotlights staan op literaire festivals.

In Utrecht leerden zij dat die droom nog ver weg is, want de schijnwerpers waren er voor vijf mannelijke sterauteurs en maar één vrouw, Becky Albertalli, die door deze ongelukkige context in de rol van excuus-truus belandde.

Lieke Stelling, Utrecht

Belastingpradijs

Als de duurbetaalde financiële man van Jeroen van Merwijk (Brieven, 25 september), die een eenmanszaak heeft, hem vennootschapsbelasting laat betalen, dan wordt het tijd voor een ander mannetje!

Eric Meerman, ’s-Hertogenbosch

Universiteit groef eigen graf

In de brief van Jacomien Nortier en Geertje Wilmsen (Opinie Zaterdag, 22 september) lees ik weer de boodschap die de studie Nederlands zo heeft geschaad: ‘Er is nog zoveel meer!’

Heel goed herinner ik me een folder van wat toen nog de Rijksuniversiteit Leiden heette, waarin stond dat je echt geen leraar Nederlands hoefde te worden als je Nederlands ging studeren. Nee, je kon ook terecht in al die sectoren die Nortier en Wilmsen ook weer noemen. Zij schrijven dat een steekproef onder 100 oud-studenten van de Utrechtse universiteit laat zien dat ‘slechts 15 van hen als docent in het voortgezet onderwijs werken.’ Ja, veel vonden werk als communicatieadviseur. Zo gek is het dus niet dat leerlingen nu kiezen voor een sexy studie als communicatiewetenschap in plaats van dat duffe Nederlands. De studie Nederlands heeft zelf de weg naar de communicatiewetenschap geplaveid.

Nu kunnen nog maar heel weinig leraren Nederlands een rolmodel zijn voor aanstaande studenten omdat er weinig academisch gevormde neerlandici voor de klas staan. Leerlingen horen dus niet dat het gezeur over signaalwoorden en verschillen tussen betoog en beschouwing weinig te maken heeft met neerlandistiek.

Marianne Meijer-Hezemans, oud-lerares Nederlands, Den Haag

De pannekoek van Ellie Lust

De uitspraak: ‘Een pannekoek heeft altijd twee kanten’ mag dan door Ellie Lust geïntroduceerd zijn in Nederland (Voorpagina, 25 september), door haar bedacht is hij niet. Het is een bekend ‘Dr Phil-ism’, van de Amerikaanse televisiepsycholoog en luidt voluit: ‘No matter how flat you make a pancake, it’s still got two sides.’

R. Zondervan, Nieuwegein

Bittere realiteit

Wat een mooie recensie schreef Herien Wensink over Een klein leven van Toneelgroep Amsterdam (V, 25 september). Ik zag de première zondag, en de vijf sterren zijn meer dan terecht. Op één punt slaat Wensink echter de plank mis. Dat is wanneer ze zegt dat op de roman ambachtelijk wel wat valt af te dingen – het is te veel, te groot, te ongeloofwaardig. Een verhaal zo hartverscheurend en meedogenloos als dat van Jude st. Francis: het is ook moeilijk voorstelbaar voor wie het niet zelf meemaakte.

Toch is het helaas minder onwaarschijnlijk dan Wensink denkt. Door mijn werk in de GGZ ken ik vele levensverhalen van mensen die te maken hadden met seksueel misbruik. Vroegkinderlijk misbruik vaak, dat zich bij sommige mensen herhaalde met verschillende daders tot in de pubertijd of volwassenheid. Net als bij Jude st Francis. De opeenstapeling van ellende en de verwoestende uitwerking daarvan zijn inderdaad veel en groot, maar helaas voor sommige mensen ook de bittere realiteit.

Audry van Vulpen, Delft

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden