Column Chris Oostdam

Het is mooi dat ik getuige mag zijn. Maar het is ook een mirakel dat ik getuige kán zijn

Chris Oostdam (63), rechter in Assen, schrijft elke eerste woensdag van de maand over haar leven sinds ze terminaal longkankerpatiënt is.

Ik heb een paar drukke weken achter de rug. We hadden de bruiloft van mijn nichtje, met alles wat daar zoal bij komt kijken. En dat is veel. Want het stel mag dan wel al zo’n 17 jaar bij elkaar zijn en twee pubers hebben, als er dan toch getrouwd gaat worden, doen ze het volgens het boekje. Er zijn vrijgezellenfeesten. Ik ga mee om de bruidsjurk uit te zoeken. 

Wij hebben een belangrijke rol: Ronald geeft de bruid weg en ik ben een van haar getuigen. Dus moet ook onze outfit op orde zijn. Nog wel een dingetje, want de selecte groep die is uitgenodigd voor de ceremonie op het stadhuis wordt geacht te verschijnen in zilvergrijs en/of oudroze. Er zijn negen bruidsmeisjes, om niet een van de dochters van vriendinnen die de leeftijd hebben om dat fantastisch te vinden, over te slaan. Er zijn gelukkig ook twee geweldige ceremoniemeesters, die ervoor zorgen dat de dag vlekkeloos verloopt.

Het is een prachtige dag. En nou geen zure reacties alsjeblieft, zoals laatst na de ontroerende column van Eva Hoeke, toen De Man haar een aanzoek had gedaan. Mijn nicht is geen frêle poppetje dat in katzwijm valt voor de eerste de beste knappe vent en onrealistische verwachtingen koestert ten aanzien van het ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’. Integendeel. Zij en haar man hebben allebei keihard gewerkt om een goed leven op te bouwen voor zichzelf en de kinderen. Ondanks moeilijkheden, ondanks tegenslag. Tegenwerking, soms.

Met deze bruiloft vieren ze de liefde. En die spat ervan af. Ze zien er prachtig uit en stralen als een pas verliefd stel. Ik loop een groot deel van de dag met vochtige ogen, en dat komt niet alleen van de wind.

Vooraf had ik me natuurlijk zorgen gemaakt of ik dit wel goed zou doorkomen. Het is een lange, enerverende dag met weinig mogelijkheden om tussendoor te rusten. Een paar weken terug had ik, juist met het oog op deze dag, mijn almaar toenemende vermoeidheid besproken met mijn arts. Door de immuuntherapie werkt mijn schildklier niet goed. Ik slik daar hormoonpillen voor. We spreken af de dosis iets te verhogen. Het kan even duren voor het effect heeft, maar zou mijn vermoeidheidsklachten kunnen verminderen. En of het nou daardoor komt of door de adrenaline, ik geniet met volle teugen. Daar waar het even kan, zoek ik een rustiger plekje. Niet zelden komt er dan iemand naar me toe voor een praatje, een groet, een knuffel.

Halverwege de avond houd ik een kort praatje. Ik was het niet van plan, maar voel een sterke behoefte mijn gevoelens met de rest van de zaal, en vooral met het bruidspaar, te delen. Dat het mooi is dat ik vandaag getuige mocht zijn, en er ook al zo lang getuige van ben, dat ik trots op ze ben en van ze hou, zoiets. Maar ook het mirakel dat ik getuige kán zijn. De dagen erna ben ik gesloopt, maar dat neem ik graag voor lief.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden