Column Arnon Grunberg

Het is dat ik geen vuurwapens heb, anders zou ik ook geregeld op het beeldscherm schieten

Arnon Grunberg werd van zijn koffer gescheiden, en dus ook van zijn kopietjes van Mein Kampf. Die vonden de autoriteiten ook wel interessant.

Ik reisde van New York naar Amsterdam. Mijn koffer was vertraagd, wat me zenuwachtig maakte: de ziel mag vertraagd zijn, de koffer liever niet. De luchtvaartmaatschappij schreef: ‘Wij doen ons uiterste best om u zo snel mogelijk met uw bagage te herenigen.’ Het woord ‘herenigen’ maakte me sentimenteel.

In de koffer zaten twee edities van Mein Kampf, ik ga een recensie schrijven over de nieuwe Nederlandse vertaling voor De Groene Amsterdammer. (Een vooruitblik: ‘Vier ballen.’ ‘Verfrissend.’ ‘Voor liefhebbers van Knausgaard en Holleeder.’ ‘Auteur zal rond Sinterklaas verrassingsbezoek brengen aan Nederlandse kwaliteitsboekhandel.’) Een Duitse editie uit 1942, volgens het colofon ging het om de 716de tot en met 720ste druk, en een ongedateerde Nederlandse editie, derde druk. Ik had beide boeken diep in mijn koffer onder onderbroeken gestopt, maar toen ik de koffer opende lag de Duitse editie bovenop. De autoriteiten hadden kennelijk mijn koffer geopend en in het boek van de Führer gebladerd.

Nu ik herenigd was met mijn bagage, ging ik ijs eten met mijn vriendin, ook met haar was ik herenigd. Ze vroeg of ze haar haar rood zou verven, ik antwoordde: ‘Liever niet.’ Daarna verdiepte ik me weer in het boek van de Führer, tussendoor keek ik naar een interview met de laatste commandant van Treblinka, Kurt Franz. Het boek kon niet gescheiden worden van de gevolgen.

Aangekomen bij hoofdstuk zeven van het tweede deel (‘Worstelen met het rode front’) ging ik de krant lezen, in de zomer heeft de mens frivoliteit nodig. In de Volkskrant las ik dat voormalig wielrenner Jan Ullrich geregeld met vuurwapens op de televisie schiet ‘als er iemand op het scherm is door wie hij achtervolgd denkt te worden’ (artikel van Mark Misérus). Ik begreep Ullrich. Het is dat ik geen vuurwapens heb, anders zou ik ook geregeld op het beeldscherm schieten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.