COLUMNAaf Brandt Corstius

Het hele land kluste nu wel, maar dat betekende niet dat ik er zelf ook meteen iets van afwist

‘De rij bij de Praxis zal inmiddels vast korter zijn.’ Met die zin verliet ik zwierig het huis en fietste naar de Praxis om een behangafstomer te huren. Wij gingen nou ook eens klussen.

De rij bij de Praxis was niet korter. Hij was nog net zo lang. Al weken stonden daar op de parkeerplaats, als levende standbeelden op anderhalve meter van elkaar, mensen te wachten. Ze hunkerden naar, zoals de Praxis dat noemt, alles voor elke klus.

Ineens bedacht ik dat er bij mij in de buurt ook een ouderwetse, kleine winkel is met alles voor elke klus. Zo’n winkel met een harde bel die rinkelt als je binnenkomt en twee mannen achter de toonbank die je alleen maar heren kunt noemen. Ze dragen beiden een overhemd en V-halstrui. Aan de muur achter ze hangt een grijze telefoon met een draaischijf. Ik weet duizend procent zeker dat die telefoon het nog doet. Op de toonbank staat een kassa, en als de heren iets afrekenen zegt de kassa raktaktak en klinkt er weer een harde bel en schiet de la open.

Naar die winkel ging ik.

Er was geen rij.

Er was één vrouw voor me, met een mondkap op en winterhandschoenen aan, die aangaf hoe groot het stopcontact dat zij nodig had, ‘ongeveer’ was. Die maat had hij niet, zei de heer achter de toonbank. Heren die in ijzerwaren handelen, houden niet van vrouwen die met hun vingers in winterhandschoenen aangeven hoe groot iets ‘ongeveer’ is.

Nu was ik aan de beurt. In de tijd waarin ik bij de Praxis één plek in de wachtrij opgeschoven zou zijn, was de heer al zijn magazijn ingestoven en teruggekeerd met een apparaat met de uitstraling en afmeting van een stoomlocomotief, waarvan hij zei dat het een behangafstomer was. ‘En is daar dan ook een soort van gebruiksaanwijzing bij?’, vroeg ik.

Ineens daalde het besef in dat ik niets van klussen wist. Het hele land kluste nu wel, maar dat betekende niet dat ik er zelf ook meteen iets van afwist. We lijden ook met zijn allen onder corona zonder enig idee te hebben wat het is.

Ik moest gewoon die pen loshalen, en in dat tuutje water doen, en hier kijken of het pruttelde, en dan iets met kokend water en stoom en altijd bovenaan beginnen. De huur was zeven vijftig. De kassabel rinkelde. Ik stond alweer buiten.

Ik hoef heus niet uit te leggen dat we de rest van de middag met vier mensen bezig waren, dat ik veel geschreeuwd heb en erg bang was, dat het woord ‘kortsluiting’ vaak viel, dat het behang van dat ene muurtje af is, maar dat op de ene of andere manier de hele muur eronder ook gedesintegreerd is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden