Column Arnon Grunberg

Het hedendaagse nihilisme

Alleen de eigen mening als autoriteit erkennen, is een kenmerk van nihilisme. Ik geef me graag over aan de autoriteit van de ober.

Op een mooie zaterdagavond om een uur of 11 ging ik naar Balthazar in Soho om een steak frites te eten. Ik dineer het liefst tussen half 11 en 11 ’s avonds, als de meeste restaurants betrekkelijk leeg zijn en het circus van de horeca aan het laatste optreden begint (vier ganzen en een acrobaat). Het komt voor dat ik pas na middernacht tijd vind om te eten. Meestal beland ik dan in een Japans restaurant op 1st Avenue, tussen verliefde stelletjes, koks, heren die ik vermoedelijk ten onrechte van een carrière in de georganiseerde criminaliteit verdenk, en andere nachtbrakers. Ik ben dol op nachtbrakers, zonder er echt een te willen worden.

Aan de bar van Balthazar had een vriendin van mij ooit een man opgepikt, of zij was door hem opgepikt, dat zijn details die thuishoren in romans. Helaas was ze vergeten zijn achternaam te vragen en een telefoonnummer had ze ook niet, zodat het contact beperkt bleef tot één nacht. Altijd als ik Balthazar betreed denk ik dat ik hem zal ontmoeten, dat ik hem intuïtief zal herkennen, dat ik als postillon d’amour me van mijn beste kant zal laten zien.

De mening van de massa als enige autoriteit erkennen is een kenmerk van het nihilisme, schrijft J. Goudsblom in Nihilisme en cultuur. Alleen de eigen mening als autoriteit erkennen is eveneens een kenmerk van nihilisme, en dan snel medestanders zoeken voor die mening. Zo kan hedendaagse nihilisme worden samengevat.

Ik heb mij altijd graag overgegeven aan de autoriteit van de ober, die deze zaterdagavond de gedaante had aangenomen van een zachtaardige dame van begin 70.

Overal nihilisme en pijn, tussendoor ontving ik een appje dat begon met de woorden ‘lieve valse hond’, maar in het restaurant hing de goedaardige weemoed van de nog even uitgestelde ondergang.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden