Column Aleid Truijens

Het ‘halalstrand’: laten we alsjeblieft niet beginnen aan zulke vormen van apartheid

Drie dagen zijn we hier nu, en we hebben nog steeds niet het beruchte kaasje gegeten dat zo verschrikkelijk stinkt, dat het in Asterix op Corsica een schip deed ontploffen. Wel zien we hier overal de witte vlag wapperen met daarop een zwart mannenhoofd, met een stoere bandana. Het is geen noir hoor, legt een jonge ober ons uit, hij is bruin door de Corsicaanse zon. Maar dat is onzin: het hoofd herinnert aan de overwinning op de Moren rond 1300, het is een symbool van de Corsicaanse autonomie. Sindsdien hebben allerlei overheersers dit mooie eiland proberen in te pikken, maar dit strijdlustige volkje liet niet over zich lopen.

Ook nu niet, nu ze overheerst worden door de Fransen. Ze zijn hier beslist niet Frans, dat blijkt uit alles. De bewegwijzering is Frans, er rijden gele postautootjes rond, maar op het postkantoor hangt de vlag met de Moor. Ze spreken hier een eigen taal met veel u’s en keelklanken. De nationalisten vormen sinds 2015 het regionale bestuur, dat voor autonomie en op den duur onafhankelijkheid is. Toen president Macron hier vorig jaar op bezoek kwam, kreeg hij vooraf de eisen te horen, waaronder een eigen officiële taal. Macron liet weten dat daarvan geen sprake kon zijn; La République kent immers maar één taal. Macron was niet meer welkom bij het ontbijt met de plaatselijke regering. Karaktervol.

Zou het boerkiniverbod hier nog steeds van kracht zijn? Geen boerkini te bekennen op de stranden, maar dat kan komen door de hardnekkige regen. Drie jaar geleden, kort na de aanslag in Nice, was hier in de buurt een opstootje. Toeristen maakten een foto van een vrouw die zwom in zo’n badpak dat van kruin tot hiel het lichaam omvat. Een groepje Marokkaanse jongens pikte dat niet en het werd matten. Daarop verbood de plaatselijke rechter de boerkini. De Franse rechtbank herriep dat, maar werd overtroefd door de rechter in Bastia die volhield dat de openbare veiligheid werd bedreigd.

Er wonen hier zo’n 15.000 Noord-Afrikanen, op een bevolking van 330.000, en bij sommigen zijn ze niet geliefd. De afgelopen jaren was er geweld tegen moslims, er werden moskeeën en islamitische winkels aangevallen. Deze paasdagen was er, op een ander eiland, ver weg, weer een afschuwelijke aanslag, opgeëist door IS. Broeit de haat hier nog? Ik merk er niks van.

Voordat ik vertrok wist Arnout van Doorn, de PVV-deserteur die zich bekeerde tot de islam, even de aandacht te trekken met het voorstel voor een ‘halalstrand’ bij Den Haag. Daar zouden moslims kunnen zwemmen zonder de walgelijke aanblik van blote, onzedelijke en lelijke mensen – mooie blote ongelovigen, dat was kennelijk nog te doen. Er was immers ook een naaktstrand, was het argument.

Tot mijn verbijstering werd het idiote voorstel door sommigen in mijn omgeving serieus genomen: leven en laten leven, zoiets. En ja, dat naaktstrand, dat was toch zo?

Ik houd van naaktlopen net zo weinig als van boerkini’s. Maar: iets toelaten – blootlopen – is toch volstrekt iets anders dan iets verbieden – onvoldoende bedekt zijn? En mag je wel alcohol drinken op dat strand, zoenen, of openlijk homo zijn? Ik vrees van niet. Laten we alsjeblieft niet beginnen aan zulke vormen van apartheid; straks moeten alle scholen, sportclubs, zwembaden en ziekenhuizen gescheiden compartimenten krijgen. Al die vlaggen hier beginnen me ineens ook te ergeren. Ik ga maar eens een goor kaasje eten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden