column Koen Haegens

Het groene geroddel wordt extreem benauwend

Hebt u het al gehoord van de vliegvakanties van ‘klimaatdrammer’ Rob Jetten? De BMW-die-een-Volvo-bleek van Jesse Klaver? Of de tochtige Friese woonboerderij (zie foto) van Ed Nijpels, de voorzitter van het klimaatberaad die zou vinden dat ‘Nederland aan de linzensoep en vegaburgers’ moet?

Ik wel – helaas. Natuurlijk is het persoonlijke politiek. En uiteraard komt het de geloofwaardigheid ten goede als je je politiek idealen hier en nu al in de praktijk brengt. Maar de wending die het klimaatdebat neemt, begint op zijn zachtst gezegd te benauwen. Te meer omdat het niet alleen politieke kopstukken zijn die de maat wordt genomen. Van de koffieautomaat tot verjaardagen: het groene geroddel is alom. Over de buurman met zijn houtkachel. De collega die naar Londen vloog in plaats van met de trein te gaan. Of nee, dat zie je verkeerd, want ze is wel mooi twee dagen per week flexitariër én kinderloos.

Het klimaatdebat verzandt in klimaatkift. Zelf deed ik daar al vrolijk aan mee toen de meeste mensen bij klimaatverandering nog dachten aan een knop op de airco. Inmiddels kan ik het niet meer aanhoren. Dat is niet alleen omdat dat gekissebis op de vierkante centimeter afleidt van de echte grote vervuilers. Vooral de ongegeneerde bemoeienis met elkaars persoonlijke levenssfeer werkt op de zenuwen. De Telegraaf heeft het al over een ‘klimaat-kalifaat’. Hoewel uitgerekend die krant met haar persoonlijke aanvallen op politici als Nijpels de duurzame deugterreur tot in de puntjes lijkt te beheersen.

Snoeiharde overheidsbelasting

Anders dan dictaturen als China en Iran is de motor achter de betutteling in Nederland niet een sterke staat. Integendeel. Juist het ontbreken van een daadkrachtige klimaataanpak maakt dat iedereen zich met elkaars privéleven begint in te laten. Van de kilometerheffing tot een vliegbelasting die verder gaat dan een fooi: het kabinet durft het niet aan. Wat overblijft is een bonte verzameling van honderden plannetjes en voornemens. Plus heel veel staren naar de eigen navel.

Dat terwijl de oplossing zo simpel is. ‘Wij zijn het eens: CO2-heffing hard nodig, ook voor de Nederlandse industrie’, luidt de verklaring die ruim tachtig economen hebben ondertekend, van heel links tot ver naar rechts. De voordelen van zo’n koolstoftaks zijn talrijk. De burger draait niet meer uitsluitend op voor de rekening. De regering hoeft geen kostbare controle- en subsidiebureaucratie te installeren, zoals met de huidige plannen voor de industrie. En bedrijven houden de vrijheid om zélf te bepalen welke stappen ze het beste kunnen nemen.

Ik zou nog een extra argument willen toevoegen aan dat pleidooi. Met een CO2-heffing is voor eens en altijd duidelijk dat de klimaatverandering wordt aangepakt, en dat de vervuilers betalen. Dat maakt het opeens een stuk minder urgent om ons met elkaars eten, auto, vakantiebestemming, kindertal en andere klimaatzonden te bemoeien. Zo paradoxaal kan economie zijn. Soms is een snoeiharde overheidsbelasting de beste manier om liberale vrijheden te behouden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden