ColumnAaf Brandt Corstius

Het fenomeen dat mijn man ‘het ouderorgasme’ noemt, vervulde mij: onze kinderen deden iets nuttigs

In de alsmaar nijpender situatie die ‘schoencadeautjes bedenken’ heet, dwaalde ik langs de deprimerende schappen van Intertoys. De situatie is nijpend omdat mijn kinderen, nu 9 en 10 jaar, nog steeds hun schoentje willen zetten. Dat schoentje hangt inmiddels aan tegen de maat 40, en feitelijk hebben ze alleen behoefte aan apps die gratis zijn, en niet tastbaar. Toch willen ze hun enorme schoen zetten.

Ze willen niks meer met autootjes en Barbies, maar de hele dag tiktokken en de game Among Us spelen. En TikTok en Among Us hebben ze al, gratis en voor niks, geschonken door de wondere wereld die internet heet. Of nou ja, gratis, ik geloof dat je er je identiteit en de rest van je ziel voor over moet hebben om die apps te gebruiken, maar wat kan dat hun dat schelen? Niets. Among Us is leip.

Evengoed moest er iets in de schoen. Ten einde raad kocht ik voor mijn zoon een kleine Rubiks kubus, van twee bij twee blokjes. Iets kleiner dan de standaard Rubiks kubus. Misschien kon hij hem oplossen.

Mijn zoon deed een paar minuten wat je met een Rubiks kubus doet: hem een beetje in de war draaien, dan concluderen dat je hem nooit van je leven weer op orde gaat krijgen, daar wazig naar kijken en hem vervolgens wegleggen op de stapel plastic meuk uit China die ik een keer per jaar het huis uitwerk.

Maar toen gebeurde er iets geks. Mijn dochter was een dag ziek thuis, en ik zei: ‘Zullen we anders op YouTube opzoeken hoe je die kleine Rubiks kubus oplost?’ Voor we het wisten, hadden we een tutorial van een jongen met bleke handen bekeken, een A4 volgeschreven met algoritmen en de kubus opgelost. Eerst wit, dan geel, dan de rest. Zo simpel kan het zijn.

Toen mijn zoon thuiskwam, lieten we hem verhit en gepassioneerd onze algoritmen zien, en sindsdien zitten ze te rubikken. Mijn zoon na voetbaltraining: ‘Mag ik tijdens het eten op de Rubiks kubus?’ Voor ze naar bed gaan: ‘Mag de Rubiks kubus mee naar bed?’ ‘s Morgens bij het ontbijt: ‘Waar is de Rubiks kubus?’

Het fenomeen dat mijn man ‘het ouderorgasme’ heeft gedoopt, vervulde mij: dat je je kinderen iets goeds en heilzaams ziet doen waar ze nota bene nog plezier in hebben ook. Vergelijk dit met: uit zichzelf een muts op- of sjaal omdoen of smullen van spruitjes (dit zijn volstrekt fictieve voorbeelden).

De hele dag zitten mijn zoon en dochter nu afgesloten van de wereld, ietwat onergonomisch voorovergebogen, almaar opnieuw hetzelfde monotone spel te spelen. Toen ze dat nog op een schermpje deden, vond ik het verschrikkelijk. Nu kijk ik ontroerd toe en maak stiekem foto’s.

Ouders zijn rare mensen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden