ColumnPeter Winnen

Het enigma Marianne Vos laat in haar ziel kijken zonder iets prijs te geven

Peter WinnenBeeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Sinds een paar jaar verschijnt elk weekend in het sportkatern van mijn regionale ochtendblad De Limburger Het Grote Zaterdaginterview. Ik ben er een liefhebber van. De vreemde kostgangers die Gods topsportschepping bevolken leer je toch een beetje beter kennen. Soms is het lekker platte vooroordelen bevestigd te zien. Soms is het lekker vooroordelen bij te stellen of helemaal te elimineren. Soms smelt ik gewoon in blinde adoratie – want verder niks nieuws onder de zon.

Afgelopen weekend was Marianne Vos aan de beurt. Aan de twee interviewers de ondankbare taak om het enigma Vos van een nog diepere diepte te voorzien. Marianne Vos interviewen is topsport an sich. Marianneke bezit het bijzondere vermogen in haar ziel te laten kijken zonder iets prijs te geven.

De recente operatie aan haar liesslagader was mooi om mee te beginnen. De operatie was dringend want ze voelde zich al een tijdje een halve invalide op de fiets. Heel mooi ook was het decor waarin het interview werd afgenomen: in een ‘vrijwel lege horecagelegenheid in het Brabantse Dussen’. Zonder dat de lezer ooit in een vrijwel leeg horeca-etablissement te Dussen is geweest kan hij of zij de ascetische verlatenheid dan wel ascetische volheid – het is maar hoe je het bekijkt – zich helemaal voorstellen.

Marianneke zegt: ‘Ik ben helemaal zen met mezelf, jongens. Dit wordt een saai verhaal’. En ook deze verontschuldiging: ‘Ik moet af en toe gaan staan om het herstel te bevorderen’. Marianneke, 32 jaar oud intussen, is niet van plan zich door een knik in de liesslagader – een typische wielerblessure – te laten ringeloren.

Marianne Vos heeft zichzelf nooit gespaard. In haar dadendrang zocht ze de perfectie, en aangezien de perfectie nooit perfect is raakte ze soms de kluts kwijt.

In Het Grote Zaterdaginterview komt de grote meltdown van 2015 uiteraard ook ter sprake. De opdracht om in één enkel lichaam de beste wegwielrenster, de beste mountainbikester, de beste veldrijdster, de beste baanwielrenster ter wereld herbergen is ondoenlijk, zelfs niet als het een opdracht van hogerhand betreft.

Marianne, zo begrijp ik, beschouwt haar wielertalent als door god gegeven. En om dat van god gegeven wielertalent te besproeien heeft ze heeft ze andere talenten in de woestijn geparkeerd. Dat is het mooie aan het interview: de twijfel. Misschien was ze een veel beter mens geworden wanneer ze de studie biomedische wetenschappen aan de universiteit van Nijmegen niet had stopgezet. Anderzijds snapt ze ook dat ze mensen blij heeft gemaakt met haar sportieve prestaties.

Het is moeilijk blijheid te meten. Maar Marianneke twijfelt over haar existentiële relevantie.

Twijfel is een groot goed. In Dussen roept ze plots uit dat ze vergat therapeutisch op te staan. Zo perfectioneerde ze ongewild de imperfectie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden