Paulien CornelisseIn 150 woorden

Het enige wat nog op volle kracht werkte was het audiosysteem

Ik sliep in een hotel bij een heetwaterbron. De kamers waren traditioneel, met tatamimatten op de vloer. Om de heetwaterbron in te mogen, moest je bij een speciale balie een katoenen kimono halen in de gewenste kleur en maat.

Het was duidelijk dat de gloriejaren van dit hotel in jaren zeventig en tachtig lagen. In de bubble-economie werd de heetwaterbron vast druk bezocht door families uit heel Japan. Nu waren er alleen een paar hoogbejaarden uit de buurt. De tatami’s waren versleten, in de gangen lag een opkrullend tapijt. De afstandsbediening waarmee je vanaf je futon het licht in je kamer kon bedienen (modern!) was inmiddels vergeeld.

Het enige wat eigenlijk nog op volle kracht werkte was het audiosysteem, dat dag en nacht de eerste vier regels van When You Wish Upon a Star afspeelde. In een muzakpianoversie. De hele tijd. Overal.

Het werd tijd om weer eens naar huis te gaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden