COLUMNArthur van Amerongen

Het enige wat mij dwarszit, is dat Claudia en Trijntje nooit serieus zijn ingegaan op mijn indecent proposal

Godzijdank draag ik geen baard en ben ik kaal noch moddervet. Ik heb niks tegen knuffelmannen, begrijp me goed, maar volgens Bear Magazine (dat ik toevallig doorbladerde bij een boezemvriend) is die species zeer gevoelig voor covid-19. 

Wel ben ik 60 en maak ik daarom een gerede kans te sneuvelen tijdens de tweede coronagolf, die volgens de huisviroloog van Frau Merkel krachtiger en dodelijker zal zijn dan de eerste en Huize Europa doet instorten gelijk het Romeinse Rijk.

Ik pieker graag over mijn einde: verwoest door korsakov, chikungunya, lymeborreliose en knokkelkoorts, op een podium zoals Tommy Cooper of gewoon heroïsch worden geplet door een vrachtwagen op de EN125, de dodenweg van de Algarve? 

En dan komt er een Chinees griepje overwaaien en is het einde oefening.

Daarom was het de hoogste tijd om een bucketlist op te stellen. 

Ik zag dat er nu zelfs een Kimjongundead-app is dus er moest vast en zeker ook een virtuele loodjeslijst zijn. Maar voor ik dat ging uitvogelen op internet, wilde ik het eerst old school proberen: met een pen en een schriftje. 

Na twee uur stond er niks op papier hetgeen betekent dat ik een volmaakt gelukkig mens ben. 

De restaurants die ik moest bezoeken, zijn afgevinkt. Ik heb succes gekend, ik heb ellende gekend. Het enige dat mij dwarszit, is dat Claudia de Breij en Trijntje Oosterhuis nooit serieus zijn ingegaan op mijn indecent proposal.

Beeld Gabriël Kousbroek

Het Algarve-boemeltje sukkelde langs mijn hut en en ik verlangde plotsklaps naar mijn kinderjaren. Mijn ouders hadden geen rijbewijs en we reisden altijd per trein. Door heel Nederland maar ook naar de Ardennen, het Zwarte Woud, de Harz en de Alpen. Zou ik dat pure, ongeschonden knaapje in mij nog één keer tot leven kunnen wekken? 

Ik pinkte een traantje weg en dacht aan Komrij’s omschrijving van melancholie: dat besef van tijdelijkheid en ijle droom dat het leven juist zo draaglijk maakt.

Ik besloot te gaan tienertoeren tegen de dood. 

Ursula von der Leyen, die wandelende reclame voor klimaatvijandige hairspray, eist dat haar onderhorigen in eigen land op vakantie gaan dus dat kwam goed uit. Blij als een kind installeerde ik de sympathieke app van de Comboios de Portugal, de Portugese spoorwegen. 

Fuck de bucketlist-app! Niks op blote voeten de Kilimanjaro beklimmen of die ménage à trois met Trijntje en Claudia, maar heerlijk ontspannen sporen naar Valença, Pocinho, Covilhã en Vilar Formoso. Eerst de brousse van Portugal exploreren en dan sterven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden