commentaar einde experiment

Het einde van het Oostenrijkse experiment is een vervelende affaire voor anti-Europese partijen

De Oostenrijkse kanselier Sebastian Kurz. Beeld EPA

Genoeg is genoeg. Met die woorden maakte de Oostenrijkse kanselier Sebastian Kurz zondag een einde aan de samenwerking met de rechts-nationalistische FPÖ. Aanleiding ­waren videobeelden waarop FPÖ-leider en vicekanselier Christian Strache een ‘nicht’ van een Russische oligarch overheidscontracten belooft, als die zijn partij groot maakt door een populaire krant over te nemen.

Daarmee kwam een pijnlijk einde aan het politieke experiment waarvoor Kurz koos toen de FPÖ in 2017 ruim een kwart van de stemmen haalde bij de verkiezingen. In plaats van de FPÖ politiek te isoleren, besloot Kurz dat het tijd werd de toenemende onvrede over de gevestigde partijen serieus te nemen: de FPÖ mocht meeregeren. Vanuit het buitenland werd met belangstelling naar Oostenrijk gekeken: was dit een blauwdruk voor het omgaan met de ‘Wutbürger’, de ­kiezers die zich buitengesloten voelen?

Maar het lijkt erop dat de ‘woedepartijen’ een talent hebben zichzelf buiten te sluiten als het om regeringsverantwoordelijkheid gaat. Of ze stellen extreme eisen, of ze komen op de proppen met brokkenmakers en ongeleide projectielen die hun bestuurlijke experiment al snel opblazen.

Ook de vorige keer dat de Oostenrijke christen-democraten het probeerden met de FPÖ (toen nog onder leiding van Jörg Haider), liep het uit op een reeks schandalen.

De val van Strache is zo vlak voor de Europese verkiezingen een vervelende affaire voor de nationalistische, anti-Europese partijen die afgelopen zaterdag nog op uitnodiging van Lega-voorman Matteo Salvini in Milaan bijeenkwamen om een ‘nieuw politiek tijdperk’ in te luiden.

Straches bondgenoten probeerden de politieke schade meteen te beperken met het argument dat het om een persoonlijke uitglijder ging, niet om iets wat je de hele FPÖ mag aanrekenen. Maar zijn bereidheid het op een akkoordje te gooien met een dubieuze Russische financier om de verkiezingen te beïnvloeden, roept wel vragen op over de merkwaardige sympathie die ook de andere rechts-nationalistische anti-EU partijen vaak voor het Rusland van Poetin koesteren.

Dat juist de partijen die een stem zeggen te geven aan het volk Poetins autoritaire systeem als voorbeeld zien, moet de kiezer te denken geven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden