Column

'Het droogvegen van natgeplaste toiletten is mijn bijdrage aan de wereldvrede'

Tot op de dag van vandaag veegt Erik Jan Harmens, thuis en in openbare gelegenheden, de bril én de tegels droog terwijl hij ze zelf helemaal niet heeft natgeplast. 'Dat doe ik om te voorkomen dat de volgende me valselijk verdenkt en daarnaast is het, in alle bescheidenheid, mijn persoonlijke bijdrage aan het bereiken van wereldvrede.'

Beeld thinkstock

Veel mensen vinden het maar een vies gezicht: de haren van een gebruikte wc-borstel. Om die reden wordt de borstel met zwarte haren steeds populairder, maar eigenlijk is vuil dat je niet ziet veel smeriger. Dan kun je beter eens per maand naar de Blokker voor een nieuwe, want wat kost dat nou eigenlijk, een verse wc-borstel? Vijf euro negenennegentig, kan ik u vertellen. Maar als je zegt dat je elke maand een nieuwe koopt, gaat iedereen zich gelijk afvragen waar je het allemaal van doet. Ook achter de toonbank wordt vreemd naar je gekeken: komt die man nou alwéér een wc-borstel kopen?

Dat je in de supermarkt een kreet slaakt bij het lege schap drielaagstoiletpapier en je beklaagt bij de filiaalmanager dat je de komende dagen je kont dus met (heft handen ten hemel) twéé-laags-toi-let-pa-pier zult moeten afvegen, dat vindt dan weer niemand vreemd. Twéélaagstoiletpapier: voor je het weet scheurt het. Om nog maar te zwijgen van éénlaags; dan kun je net zo goed gewoon met je blote hand gaan zitten flatsen.

 
Dan kun je beter eens per maand naar de Blokker voor een nieuwe, want wat kost dat nou eigenlijk, een verse wc-borstel? Vijf euro negenennegentig, kan ik u vertellen.

Op de wasbak
Over blote handen gesproken: bijna 25 jaar geleden ging ik met drie vrienden op vakantie naar Frankrijk. Midden in de nacht moest een van ons, een woest ogende kaalkop met overal ringen en tattoos, naar de wc. Dus hij liep naar de gezamenlijke toiletruimte, een paar honderd meter verderop, en was al lekker aan het kleien toen hij erachter kwam dat er geen papier om het rolletje in de houder zat. De ruimte was verlaten, hij kon niemand vragen 'm wat aan te reiken. Dus toen hij klaar was waggelde hij met zijn sportbroekje rond de enkels van het ene hokje naar het andere, maar nergens papier. Hij was te bezoedeld om het voor een keer maar te laten zitten, dus klom hij op de wasbak, zette een voet links en een voet rechts van de kraan, hurkte zo diep hij kon en maakte een kommetje van zijn hand om zich te wassen. Precies op dat moment kwam er een man binnen.

Nog steeds vraag ik me af wat die campinggast de volgende ochtend aan zijn vrouw geantwoord heeft op de vraag of hij een fijne nacht had gehad. Wij waren niettemin apetrots op onze reisgezel, want persoonlijke hygiëne is belangrijk als je onderweg bent. En voor de volgende gebruiker van de wasbak was er geen vuiltje aan de lucht, zolang die geen weet had van wat in de voorgaande nacht door het korfzeefje was gespoeld. Veel smeriger vonden we gebruikers van het toilet die weigerden de borstel te gebruiken. Zodat wij daarna de remsporen van het keramiek mochten afplassen, om te voorkomen dat degene na ons zou denken dat wíj de smeerpoetsen waren geweest.

 
Hij was te bezoedeld om het voor een keer maar te laten zitten, dus klom hij op de wasbak, zette een voet links en een voet rechts van de kraan, hurkte zo diep hij kon en maakte een kommetje van zijn hand om zich te wassen.

Wereldvrede
Tot op de dag van vandaag veeg ik, thuis en in openbare gelegenheden, de bril én de tegels droog terwijl ik ze zelf helemaal niet heb natgeplast. Dat doe ik om te voorkomen dat de volgende me valselijk verdenkt en daarnaast is het, in alle bescheidenheid, mijn persoonlijke bijdrage aan het bereiken van wereldvrede. Toen ik net de wc inliep dacht ik jakkes, maar dat gevoel bespaar ik de volgende gebruiker. Die denkt: fijn, een frisse bril, niet wetende dat ik er alleen even met een éénlaags velletje langs ben gegaan. Want goeddoen moet je ook niet overdrijven.

Het definiëren van schoon doen we met het blote oog, maar intussen weten we beter. Vrijwel iedereen die zijn hand uitsteekt geef ik de vijf, maar ik zie ook voor me wat hij net buiten het zicht mogelijk heeft staan uitspoken. Ik ben dol op augurken uit een pot, maar niet op de eventuele fluim van de fabrieksarbeider. Of neem de pepermuntjes bij de afhaalchinees. Ik kijk naar mijn hand en zeg nee; jij gaat nu niet zo'n pepermuntje pakken waar iedereen met z'n vingers aan heeft gezeten. Een paar tellen zeg ik: laat dat pepermuntje los. Weer een aantal tellen later smeek ik: ga er niet op zuigen. Maar het is sterker dan ik. Het is vies, het is vies, het is vies. Maar het is ook lekker.

Erik Jan Harmens is dichter.
@erikjanharmens

 
Toen ik net de wc inliep dacht ik jakkes, maar dat gevoel bespaar ik de volgende gebruiker.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.