ColumnMerel van Vroonhoven

Het contrast met mijn vorige baan en de rust hier op school kan niet groter zijn

Op school is het stil. De meeste leraren werken vanuit huis. Per dag kunnen er maar enkelen tegelijk op school komen. Directeur Wendy is er wel. Als een ware voorvrouw zit zij op haar post. Keihard is er gewerkt. De afgelopen dagen was het hele schoolteam non-stop in touw. Vlogs, blogs en chatgroepen. Alles is uit de kast getrokken om de dagen thuis zoveel mogelijk te laten verlopen als normaal op school. Alle 106 kinderen zijn voorzien van een lespakket, ouders geïnformeerd, digitale lessoftware geïnstalleerd en dagschema’s opgesteld voor thuis. Voor kinderen met een verstandelijke beperking is het nóg moeilijker te begrijpen dat alles opeens zo anders is. Juist zij hebben grote behoefte aan regelmaat en voorspelbaarheid.

Behalve het onderwijs op afstand verzorgt mijn stageschool ook opvang van kinderen van ouders met een vitaal beroep. Vandaag is dat er maar eentje, Danny. Het enige kind op de hele school. Zijn moeder is verpleegkundige, zijn vader woont in het buitenland en bij zijn opa en oma kan hij nu niet zijn. ‘Dat mag niet van president Rutte’, vertelt hij met een ernstig gezicht: ‘want zij zijn oud en kunnen doodgaan van de corona. En dat wil ik natuurlijk niet, want mijn opa en oma zijn heel lief.’

Dus is Danny op school. Hij heeft een speciaal werkplekje gekregen, naast juf Marianne van de administratie. ‘Kijk, dit is nu mijn bureau’, zegt hij trots. Zijn laptop opengeklapt. Daarnaast een mobiele telefoon. Voor als meester Jurgen belt. Om ze met hun dagritme te helpen belt Jurgen iedere dag al zijn leerlingen een paar keer op. ‘Om te zorgen dat we niet stiekem gaan gamen of filmpjes gaan kijken’, zegt Danny nog steeds bloedserieus. Ook heeft meester Jurgen een klassen-appgroep aangemaakt. Twee keer per dag videobellen ze met de hele klas via WhatsApp. ‘In de ochtend vertelt de meester wat we gaan doen en aan het eind van de dag vraagt hij hoe de dag was en zingen we samen een lied, net zoals altijd.’

Hier zit ik nu, naast Danny en zijn werkplekje. In mijn vorige baan was ik op dit moment ongetwijfeld druk geweest met het voorzitten van crisisvergaderingen, talloze mensen druk bellend te woord staan, midden in de hectiek. Het contrast met de rust hier op school kan niet groter zijn. Mis ik het?

Danny brengt me terug naar het hier en nu. ‘Juf, het is pauze, we mogen naar buiten.’ Stralend laat hij me de mooiste plekjes van het schoolplein zien. Nieuwe klimtoestellen, fietsjes voor de kleintjes, de grote zandbak, het voetbalveldje. Zijn grootste trots is het vijvertje. Elke week harkt hij het paadje aan, haalt de vissen en de kikkers uit de vijver en maakt alles schoon. ‘Zullen we de vijver anders vandaag samen schoonmaken?’, vraag ik hem hoopvol, zodat ik nog wat langer kan blijven en niet weer terug naar huis hoef, waar mijn onvermijdelijke laptop wacht. ‘Nee hoor Juf’ zegt Danny beslist. ‘Dat kan niet, de vissen moeten in de vijver blijven. Ze zijn in, uh, in … kwarantenne. U wilt toch ook niet dat ze de corona krijgen?’

Nog voor ik hem antwoord kan geven, gaat zijn telefoon. Het is meester Jurgen. De pauze is voorbij. Terwijl Danny naar binnen rent om weer aan het werk te gaan, blijf ik alleen achter op het verlaten schoolplein. Weer is het stil.

Veertiende aflevering van de serie die Merel van Vroonhoven schrijft over haar overstap van topvrouw bij de Autoriteit Financiële Markten naar zij-instromer in het onderwijs. Lees hier de vorige aflevering.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden