LezersbrievenDinsdag 8 december

Het censureren van geschiedenisboeken komt neer op de praktijk van dictaturen

De ingezonden lezersbrieven van dinsdag 8 december.

Ronald Reagan en Margaret Thatcher, bij een ontmoeting in het Witte Huis in 1985. Beeld AP
Ronald Reagan en Margaret Thatcher, bij een ontmoeting in het Witte Huis in 1985.Beeld AP

Brief van de dag: iets afkeuren betekent nog niet uit de boeken verwijderen

Alfons Lammers stoort zich (O&D, 5 december) aan de aangehaalde uitspraak van Ronald Reagan, dat Margaret Thatcher de ‘enige Europese politicus met ballen’ was. Lammers stelt voor om ‘dit soort typeringen voorgoed uit de geschiedenisboeken te schrappen’. We zien tegenwoordig allergische reacties voor zaken die als onwelgevallig worden ervaren, of het nu gaat om emancipatie, politiek, religie of de voetbalclub.

Het is één ding om als vorm van beschaving zaken af te keuren. Het is een ander ding zulke zaken uit de geschiedenisboeken te verwijderen. Dat komt neer op de praktijk van dictaturen, maar ook op die van de zwijgcultuur over eigen koloniaal (oorlogs)verleden, om het eigen ideaalbeeld koste wat het kost in stand te houden.

Toevallig stond de zaterdagkrant bol van voorbeelden van de weg die wij niet op moeten. Bijvoorbeeld: de helft van de Russische jongeren heeft geen weet van de misdaden van Stalin; de Hongaarse en Poolse pers is praktisch gelijkgeschakeld met de mening van de daar nu heersende regeringen; de rechtsstaat staat op het spel met populistische tendenzen; doodsbedreigingen aan het adres van mensen met onwelgevallige meningen, zoals wetenschappers, politici, een gematigde imam of een cabaretier.

Een heilloze weg van intolerantie, haat, dictatuur en onvrijheid. Lees die krant nog een keer en laat tot je doordringen wat er gaande is. Toon de ballen om daartegen op te staan.

J. Groeneveld, Eemnes

Vaccineren (1)

In de discussie rondom vaccinatie in het algemeen en covid-19 in het bijzonder gaat het steeds over rechten en nooit over plichten. Maar er zijn geen rechten zonder plichten.

Ooit was de pokkenprik verplicht. Pokken is een zeer besmettelijke, verminkende en vaak dodelijke ziekte. De massale vaccinatie heeft ervoor gezorgd dat het pokkenvirus (variola) vrijwel volledig is uitgeroeid. Dat gebeurde tegen een prijs: 70 doden per miljoen gevaccineerden. Dat werd geaccepteerd als noodzakelijk kwaad.

Kom daar nu eens om. ‘Ik wil niet, en dat is mijn recht.’ ‘Je moet, want dat is je plicht’, zou een goed tegen-­argument moeten zijn, maar dat hoor je te weinig in deze discussie. Geen vaccin? Oké, maar dan wel verhuizen naar een hutje op de hei.

Bas Defize, Utrecht

Vaccineren (2)

Ik stel voor prinses Beatrix, Famke Louise, Akwasi, Max Verstappen en Tim Hofman naast elkaar op anderhalve meter. Inenten maar!

Vera de Nijs, Amsterdam

Artikel 1

In artikel 1 van de Grondwet staat dat er niet gediscrimineerd mag worden op grond van, onder andere, godsdienst. Nu de mondkapjesplicht voor gelovigen niet geldt tijdens hun kerkdiensten, worden deze mensen, zonder verdere rechtvaardiging, anders behandeld dan de rest van de bevolking. Dat lijkt mij juist discriminatie. Conclusie: mondkapjes op, ook in de kerk!

Annette Jasperse, Roelofarendsveen

Paard in de gang

Wieteke van Zeil wijst de lezer (Magazine, 5 december) in het schilderij St.-Nicolaasavond van Jan Steen op een surprise die te maken heeft met een legende van de Sint. Over die appel met een muntje erin kan ik nog iets opmerkelijks vertellen.

Mijn grootvader (geboren in 1890) vertelde dat Sinterklaas bij hem thuis op de Kranenburg (toen gemeente Vorden) te paard de gang in kwam rijden: ‘De vonken ketsten van de tegels en wij waren zo bang, dat we niet eens zagen dat het onze eigen hit (klein paard, red.) was.’ Hij vertelde ook nog dat ze als traktatie een speculaasje en een beker chocolademelk kregen, en als cadeautje een appel met een dubbeltje erin.

Als deze surprise eind 17de eeuw al bekend was, heeft die het in elk geval uitgehouden tot 1895 in Vorden.

Nic Adema, Utrecht

Opgetrokken neus

Weekendgids Frank Boeijen (Magazine, 5 december) beklaagt zich over het ‘versneden spul’ van tegenwoordig. Bij mij kwam spontaan een nieuw werkwoord op: coketteren.

Paul Looijmans, Utrecht

Oorlogsmisdadigers

Het is op zijn zachtst gesproken merkwaardig dat in een regulier Nederlands strafproces een of twee getuigen de doorslag kunnen geven bij een serieuze veroordeling, maar dat in de asielzoekersprocedure (Ten eerste, 7 december) tien tot vijftien getuigenverklaringen slechts een ‘vermoeden’ opleveren.

Ad Heskes, Hoofddorp

Survivors

Youp heeft corona overleefd, zo lees ik (Magazine, 5 december). Laten we dit jaar dat volledig in het teken stond van corona afsluiten met een oudejaarsconference met enkel publiek dat de afgelopen twee maanden corona heeft gehad. Is er een veiligere en kenmerkendere wijze om 2020 af te sluiten?

Gerrit Wonders, Nijmegen

Pisnichtengedoe

Youp van ’t Hek stelt beter te zijn gaan begrijpen waarom anderen Zwarte Piet wél als racisme zien of als kwetsend ervaren. Merkwaardig dat dit inzicht nog niet is doorgebroken in zijn ellenlange uitweiding over het ‘pisnichtengedoe’.

Paolo De Mas, Alkmaar

Verengelsing

‘Lockdown in Bavaria, niet zonder goede reden naar buiten’ luidt de kop van een artikel (Ten eerste, 7 december). Bavaria? Markus Söder is premier van de deelstaat en de redacteur heeft de klok horen beieren.

Wilfried Dierick, Nijmegen

Virusbom

Sinds een week ben ik weer thuis. Ik krabbel overeind. Een nachtmerrie begin ik achter mij te laten. Ik loop weer. Ondersteund met een stok. Ik werd ziek op 6 november. Sindsdien besprong corona mijn hart. Mijn longen. Mijn spieren. Ik werd in het ziekenhuis opgenomen. En toen het leek te verbeteren, ik at weer, dronk weer, sloeg het om en kwam ik op de ic terecht. Corona toonde zich aan mij als een tombola. Een stuiterpaleis. En het kan nog veel erger, ik heb het allemaal gezien.

Liefdevolle handen hielden mij overeind. Verpleegkundigen die onder de moeilijkste omstandigheden hun werk deden. Zich over mij heen bogen en er voor mij waren. Mij in mijn sloffen hesen. Wasten. Om nooit te vergeten. Ingepakt in beschermende kleding, ademend door een benauwend mondmasker. Niet voor even, maar acht uren achtereen, totdat hun dienst erop zat. Bang, natuurlijk ook bang zelf besmet te raken. Hun eigen gezondheid in de waagschaal stellend. Onverschrokken door de covid-aerosolen heen banjerend.

Op tv zie ik beelden waarvan ik schrik. Van een drukke koopgoot bijvoorbeeld. Overbevolkte winkelstraten. Een oudere dame die zegt: ‘Laat mij die ziekte maar krijgen. Zware griep heb ik in mijn leven wel vaker gehad.’ Dat velen corona betrekkelijk mild doormaken, maakt corona juist tot een gevaar. Namelijk dat je het onderschat. Weinig tot geen klachten? Mooi. Maar je bent ondertussen wel die virusbom die je eigen vader of je opa het ziekenhuis in brengt.

Aarzeling om je te laten inenten? Kom op! Weet dat jij het straks zomaar kunt zijn voor wie verpleegkundigen hun gezondheid in de waagschaal moeten stellen. Niemand. Niemand moet dat willen. Wel of niet vaccineren een keuze? Er is geen keuze, wat mij betreft. Tenminste, niet als anderen – artsen, verpleegkundigen voor de gevolgen van jouw keuze moeten opdraaien.

Geert Tomassen, gepensioneerd docent biologie, Doetinchem

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden