Column

Het cadeautalent van mijn vriend

Mijn vriend heeft een speciaal talent - hij heeft er verscheidene, maar nu gaat het over dat ene talent - en dat is het cadeautalent.

FitbitBeeld afp

Hij weet altijd precies wat hij iemand cadeau moet geven. Dat komt goed van pas in combinatie met iemand als ik, die juist nooit weet wat ze cadeau moet geven. Het is niet dat ik er weinig tijd of gedachten in steek, integendeel. Ik ruim gerust vijf uur in om, steeds paniekeriger en stuurlozer, op zoek te gaan naar een cadeau voor iemands verjaardag.

Maar ik vind dan dus niets.

Mijn vriend zegt een week voordat een goede vriendin 40 wordt: 'We moeten haar de Tweetbundels van Jan Dirk van der Burg geven.' Boem, knal, schot in roos, iedereen blij. Ik hoef dan alleen maar zorg te dragen voor het feestelijk verpakken en op strategische plekken lintjes plakken van het hele gebeuren, want daar ben ik dan toevallig weer ontzettend goed in.

Gisteren werd ik 41, een nietszeggende leeftijd. Wel, zoals mijn broer opmerkte, 'een leeftijd die papa leuk had gevonden, want het is een priemgetal', en zo kon ik toch nog even gelegitimeerd huilen omdat ik mijn vader miste, want dat hoort ook bij een verjaardag. Mijn gebrek aan cadeautalent heb ik trouwens van mijn vader, die mij al decennia geen cadeaus meer gaf. Als hij nu nog had geleefd, was zijn enige cadeau ook precies die triomfantelijke mededeling geweest. '41 is een priemgetal!' En juist daarom miste ik hem heel erg.

Maar goed. Cadeaus dus. Ik kreeg van mijn vriend een Fitbit en een plant die nooit water hoeft. De Fitbit wilde ik al hebben sinds ik er een verhaal van David Sedaris over las. Het is een horloge dat bijhoudt hoeveel stappen je zet, hoe lang je slaapt, hoeveel calorieën je verbrandt en waarschijnlijk ook wie je precies bent. Sedaris was er compleet door geobsedeerd geraakt en wandelde hele dagen, alsmaar taniger en magerder, door het platteland van Sussex, waarbij hij om nuttig te blijven met een grijper zwerfvuil opruimde. Dit resulteerde er uiteindelijk in dat er een vuilniswagen naar hem vernoemd werd.

De plant die nooit water hoeft, zit in een grote fles met een kurk. Door een proces dat ik niet begrijp, maar dat ongetwijfeld iets met fotosynthese te maken heeft, blijft deze plant eeuwig leven zonder dat ik daar iets aan hoef te doen. Ook als ik 82 ben, of dood, zal de plant nog bestaan. Een heerlijke gedachte.

Mijn vriend kent me. Ik ben niet in staat om voor planten te zorgen en ik hou ervan om neurotisch over calorieën na te denken. Ik ben lui en toch obsessief.

Het is heerlijk om op je 41ste zo goed begrepen te worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden