ColumnSheila Sitalsing

Het Bureau ging bijna zelf geloven wat het allemaal had opgeschreven

null Beeld

En wéér ging de telefoon bij Het Bureau belast met de verkenning. Ditmaal was het Khadija Arib, ze wilde ‘de stukken’, ze insisteerde dat Het Bureau die had, al kon je aan haar stem horen dat ze ook wel wist dat ze een doodlopende weg aan het bewandelen was. Ook zij wist het: Het Bureau is gespecialiseerd in geen stukken hebben. Met een ander bordje op de deur hoort Het Bureau bij het ministerie van de premier en daar doen ze niet aan stukken. Daar hangt een tegeltje met ‘openbaarheid schaadt de vertrouwelijkheid’ op de wc.

‘Je bent m’n baas niet’, had Het Bureau er nog bij willen zeggen, maar ook dat wist Arib natuurlijk allang. Niemand weet wie de baas is van Het Bureau, niemand weet wie eigenlijk de baas is van de verkenners, laat staan van voormalige verkenners die geen enkele formele status meer hebben. Het enige dat iedereen weet is dat er bij de verkenningsfase allemaal mensen betrokken zijn die de nulzes van de premier onder een sneltoets hebben – alle kloeke woorden van het parlement over ‘regie’ en ‘de volksvertegenwoordiging is het hoogste orgaan’ ten spijt. De een spreekt van ‘levend staatsrecht’, de ander van ‘chaos’. De koning snuift ‘bel me niet, losers’.

Het Bureau hééft trouwens stukken geproduceerd. Als een gek. Artikelen ‘uit de media’ opgesnord over Pieter Omtzigt, de ene hagiografie na de andere, super-irritant. Godzijdank had Het Bureau ook een artikel in de Volkskrant gevonden dat rept van huichelachtige CDA’ers die anoniem kwaadspreken over Omtzigt – dit doen ze uiteraard uit bekommernis met de man en met de partij. Volslagen logisch dat de verkenners concludeerden dat ‘functie elders’ een centraal bespreekpunt moet zijn in de formatie, schreef Het Bureau ijverig op. Op papier ziet het er geloofwaardig uit; ze ging het bijna zelf geloven.

Toen belde Arib wéér. Ze willen nog meer stukken. Alle stukken. Stukken, zoveel mogelijk stukken. Caroline van der Plas van de BoerBurgerBeweging had gedreigd dat ‘gewone burgers hier niet mee aan hoeven te komen zetten wanneer zíj iets moeten inleveren bij de overheid’, Arib had heel veel ‘ja, genoeg, ja, klaar, ja het is duidelijk’ gezegd, maar ze was maar blijven doorpalaveren. Wopke Hoekstra had langs ingewikkelde kronkelzinnen om ‘transparantie’ gevraagd. Mark Rutte had een soort diplomatenoplossing voorgesteld met de schijn van openheid, maar het was heel gek: hier op de vloer, parlementariër tussen alle parlementariërs, bleef weinig over van het overwicht dat hij normaal gesproken heeft wanneer hij voor het grote spreekgestoelte de premier staat uit te hangen. Dus ja: nog meer stukken graag.

Het Bureau zuchtte. Toen herinnerde het zich een televisiebeeld, van eerder deze week. Van parlementariërs die de afgelopen vier jaar uit alle macht hebben geprobeerd de macht te controleren, en dat erg ingewikkeld hadden gevonden. Omdat de macht gerust Belastingplannen en Effectrapportages en andere belangwekkende voorstellen stuurt van drieduizend kantjes. Grondig lezen kost weken.

Het Bureau wist wat het te doen stond. Stukken opduikelen, stukken produceren, zoveel mogelijk stukken. Uitstrooien over de nieuwe parlementariërs, erop rekenen dat Kajsa Ollongren en Annemarie Jorritsma daar een wolk van woorden omheen breien, en duimen dat De Kamer daarin verdrinkt.

Hamvraag: hoeveel stukken zijn nodig om Wopke Hoekstra geloofwaardig de draai van ‘dit is ongelooflijk en bizar’ naar ‘blij dat we samen sterker verder kunnen’ te laten maken?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden