opinie media in Groot-Brittannië

Het Brexit-debat doet denken aan voetbalfans

Waarover hebben ze het in het Verenigd Koninkrijk? Over ‘Neglexit’ en hoe het koninkrijk wordt bestuurd in deze krankzinnige tijden, constateert onze correspondent Patrick van IJzendoorn.

mediarubriek

Voor wie, vanuit de schommelstoel, wil weten hoe de Union Jack erbij hangt, is er op de late donderdagavond het televisieprogramma Question Time. Wekelijks weet de BBC-nestor David Dimbleby zich omringd door vijf politici, journalisten, ondernemers of intellectuelen die vragen van gewone Britten beantwoorden. Elke week vinden de opnamen plaats op een andere locatie, al zal de campus van de University of Manchester lastig worden omdat de studentenbond aldaar, zo meldden media onlangs, wegens stressgevaar bij kwetsbare aanwezigen een applausverbod wil bij debatten.

Het is een raadsel waarom er nog geen Nederlandse versie van dit even goedkope als succesvolle programma is. Waar de polder elke week zou kibbelen over Zwarte Piet, daar gaan de Britse debatten, direct of indirect, over de Brexit. De emoties lopen daarbij zo hoog op dat de ratio in het nauw komt. Een typerend moment kwam toen ‘a lady in green’ vroeg waarom de Britse overheid niet binnen Europees verband immigratie heeft beperkt, wat mogelijk zou zijn geweest. Geen van de vijf panelleden ging helaas op deze verstandige vraag in. Te technisch, waarschijnlijk.

Brexiteers en Remainers leven in parallelle universums die steeds verder uit elkaar drijven. Aan de ene kant is er iemand als Tory-coryfee Michael Heseltine die tijdens een interview met de rechtse radiopresentator Julia Hartley-Brewer beweerde dat er een nieuw referendum moet komen nu oude mensen, die vaak voor de Brexit zijn, uitsterven (wat bij twitteraars tot de vraag leidde waarom iemand moet luisteren naar deze 85-jarige). Op Planeet Brexit ondertussen vergelijkt Jacob Rees-Mogg het soevereine volk met Gulliver, vastgebonden door een gevestigde orde van Lilliputters.

Het Brexit-debat doet denken aan voetbalfans, hebben wetenschappers van de University of York recentelijk aangetoond, wier limbische systeem van de hersenen tijdens wedstrijden zo actief is dat ze niet meer tot weloverwogen oordelen in staat zijn en als holbewoners kunnen reageren.

Hoe wordt het koninkrijk bestuurd in deze krankzinnige tijden? Nou ja, amper. In The Spectator schreef Ysenda Maxtone Graham over Neglexit, oftewel een periode waarin ministeries zo druk met de Brexit zijn dat ze aan niets anders toekomen. Tevreden constateerde ze dat het land zich in een staat van ‘anarchie’ bevindt; niet in de negatieve zin van chaos, ‘maar letterlijk zonder baas of bestuur’. Ambtenaren kunnen hun gang gaan zonder te worden lastig gevallen door grootse initiatieven van politici. In België, zo weet Maxtone Graham, heeft dat ooit 589 dagen goed gewerkt.

mediarubriek

Langs de zijlijn dompelen cartoonisten zich in galgenhumor. In elk stukje actualiteit zit wel een Brexit-motief. Zo liet Bob Moran van The Daily Telegraph niet Banksy’s Meisje met de Ballon door de papierversnipperaar gaan bij Sotheby’s, maar het Chequers-voorstel van Theresa May. Ook de witte walvis die de Theems op is gezwommen, tartte de verbeelding. Private Eye plaatste een foto van ­Boris Johnson die tot zijn schouders in het water zit. ‘Sperm whale spotted in river’, luidde de kop, gevolgd door de mededeling dat dit zoogdier koers lijkt te zetten naar 10 Downing Street.

In zijn recente Telegraph-columns zwijgt Johnson over de Brexit. Eerst schreef hij over het lot van de bedreigde olifant en in de jongste aflevering mengde hij zich in #MeToo door mannen aller landen op te roepen een einde te maken aan slechte behandeling van vrouwen, iets waar het koor in ­Euripides’ Medea, zo doceerde de classicus, al over zong. Volgens een door The Economist gepubliceerde peiling zijn Johnsons kansen om de Medea van Downing Street te onttronen afgenomen. Misschien moet de oud-presentator van Have I Got News for You zijn ambities verleggen. Question Time zoekt nog een opvolger voor Dimbleby.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.