ColumnPeter Winnen

Het brein van Joop Zoetemelk

Een voorstad van Parijs, eind juli ergens midden jaren tachtig van de vorige eeuw. Mijn schoonmoeder is er met een cassetterecorder en microfoon op uitgestuurd door Ziekenomroep Venray (mijn woonplaats toen, en nu nog) om een sfeervolle reportage te maken rondom de laatste tourrit die in die dagen ook al niks om het lijf had. Hoewel niet officieel geaccrediteerd dartelde ze met haar apparatuur vrolijk rond tussen de renners. Ook Joop Zoetemelk ontsnapte niet. Of Joop niet een hartverwarmend woordje over had voor de zieke mensen in hun treurige bedden. Joop zei: ‘Eh, dat ze maar snel beter worden’.

Joop had, en heeft het nog steeds niet op verrassingsaanvallen. Ik moest aan de cassetterecorder van mijn schoonmoeder denken toen afgelopen zaterdag in De Limburger Joop aan de beurt was in de rubriek Het Grote Zaterdaginterview. Een juweel van een interview. Joop ontving de twee journalisten in zijn serre te Germigny-l’Évêque, met uitzicht op zijn ‘tuin’ die uit tien hectare bos bestaat. Typisch Joop: plaats en tijd waren afgesproken, toch was het een verrassingsaanval.

Joop vindt zijn levensverhaal niet interessant. Het leven overkwam hem nu eenmaal. De koers, die is pas interessant, maar dat heeft allemaal toch al in de krant gestaan, vroeger?

Eigenlijk ziet Joop de zin van het interview niet in. Als de interviewers hem te na komen verwijst hij naar zijn biografie waarin voor een keer alles gezegd is wat te zeggen viel. Heel mooi is het antwoord dat Joop niet geeft op een vraag, een suggestie eerder, over het kopen van een kerstboom voor zijn zus in hun jeugd: ‘Dat was heel sociaal van u’. Het niet gegeven antwoord: ‘Zoetemelk zwijgt’.

Joop is de ster van een theaterproductie die vanaf eind mei door het land trekt. Gevierd wordt de laatste Nederlandse touroverwinning; dat was dus veertig jaar geleden. Joop op de planken, hij kon weer eens geen nee verkopen. Zoetemelk wil Zoetemelk de coureur spelen, niet de Zoetemelk achter de coureur. In mei gaat de tournee los, mits mister corona meewerkt.

Ik geloof niet dat het actuele coronavirus een rol speelt in het brein van Joop. Het is er als het er is, het is er niet als het er niet is.

In het huis met uitzicht op de tuin van tien hectare hebben zich drama’s afgespeeld. Joop vertelde me weleens hoe hij over zijn stomdronken eega heenstapte als hij thuiskwam na een koers. Van haar scheiden wilde hij ook niet; zij was rijker dan Joop.

Joop schiet weleens een damhert af in zijn bos. Als er teveel zijn moeten er sneuvelen volgens het afschotplan. Hij vierendeelt de kadavers, en geeft de stukken weg. Sinds zijn jachthond overleed schiet hij geen fazanten meer af. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden