Column Sheila Sitalsing

Het behoort tot de nationale mythen dat dit het land is van gelijke kansen voor iedereen

Tegen een van de hardnekkigste fenomenen uit de geschiedenis van de mensheid – de weerzin tegen de Ander – zijn verdragen opgetuigd en discriminatiemeldpunten, wetten, resoluties en andere papieren tijgers. Veel geholpen heeft het niet, maar nu, nu is de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap ‘het beu’ dat studenten van het mbo die stage moeten lopen, niet of heel moeilijk aan een stageplek kunnen komen wanneer ze niet wit zijn.

De aspirant-stagiairs zelf zijn het al decennia beu dat ze niet vanzelfsprekend worden uitgenodigd wanneer ze een naam opgeven die een migratieachtergrond doet vermoeden, en dat ze niet altijd welkom zijn als ze een hoofddoek dragen. Maar politieke macht of invloed heb je niet als je 18 bent, zwart en een jongen die wil meelopen op de administratieafdeling van een reclamebureau.

Als jij iets beu bent, zul je moeten afwachten. Dan ben je afhankelijk van de boven jou gestelden.

Die geven goed bedoelde adviezen mee (‘Je moet je gewoon invechten. Ik had het ook niet makkelijk toen ik net begon. Met zo’n mooie naam vergeten ze je niet snel, dat is een voordeel.’).

Of ze verplaatsen grote hoeveelheden papier met titels als ‘Kabinetsbrief Actieplan arbeidsdiscriminatie en kabinetsreactie SER-advies ‘Discriminatie werkt niet!’’ of ‘Kamerbrief Aanpak arbeidsdiscriminatie in uitzendsector’ of ‘Liever Mark dan Mohammed’, waarin ze laten noteren dat ze het heel erg vinden allemaal.

En elke keer opnieuw doet de krant alsof het nieuws is dat het gebruikelijk is om als Marokkaanse man vijftig sollicitatiebrieven te sturen voordat er een reactie volgt. Elke keer opnieuw hebben werkgevers hun uitleg paraat, want je moet naar het totaalplaatje kijken en ik heb een keer een Antilliaan gehad maar die kwam een keer te laat en bovendien moeten mijn klanten zich wel thuis blijven voelen bij de sfeer die we hier neerzetten. En elke keer opnieuw staat er wel een autochtoon op om te betogen dat hij vroeger ook gepest werd vanwege zijn rode haar, en dat zijn blonde dochter ook een keer is afgewezen, en hoor je hem soms miepen?

Het behoort tot de nationale mythen dat dit het land is van tolerantie en gelijke kansen voor iedereen, onze overheid pepert nieuwkomers deze verzinsels in via infantiele verhaaltjes in het inburgeringslesmateriaal, en weigert tegenwoordig zelfs asielzoekers die ‘onze waarden’ van vrijheid en gelijkheid niet onderschrijven. Zozeer zijn de mensen in dit land in het sprookje gaan geloven, dat ze woedend worden als je oppert dat mogelijkerwijs vooroordelen een klein beetje zouden kunnen meespelen bij de slechtere arbeidsmarktpositie van allochtonen, te beginnen bij het bemachtigen van een stage.

Nu de minister de stagediscriminatie beu is, komen er heuse maatregelen. Er komen komend schooljaar ‘honderden bedrijfsbezoeken’ waarbij studenten en bedrijven elkaar ontmoeten. Bedrijven krijgen trainingen in ‘onbevooroordeeld selecteren’. En er komt een campagne, om het Meldpunt Stagediscriminatie grotere bekendheid te geven.

Bedrijfsbezoeken. Trainingen. Een meldpunt. Een keihard, genadeloos actieplan dat in de directeurskamers rillend zal worden ontvangen.

Dat zal ze leren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.