Column Aaf Brandt Corstius

Het been van Aafs zoon kwam tussen de spaken, gek genoeg bood Instagram troost

Het was het ongeluk die je wist dat zou komen. Daarom heb ik een fiets die helemaal volgebouwd is met spaakbeschermers. En heb ik mijn man gedwongen tot een fiets die helemaal volgebouwd is met spaakbeschermers. En als mijn kinderen bij hun grote halfbroer of halfzus op de fiets zitten, die geen spaakbeschermers hebben, want tieners hebben geen spaakbeschermers, dan fungeer ik zelf als spaakbeschermer door aanhoudend paniekerig te roepen: ‘Pas op met je voeten bij die spaken!’

Maar ik was er deze keer niet bij om te roepen ‘Pas op met je voeten bij de spaken!’ en er was iets met een fiets en een heleboel kinderen erop en toen kwam het been van mijn zoon tussen de vork en de spaken van de fiets van zijn grote broer.

Even later zaten we in het ziekenhuis. Het been van mijn zoon, dat toch al weinig om het lijf heeft, zag er verschrikkelijk uit. En hij huilde, wat hij bijna nooit doet, met lange uithalen.

Maar al snel waren er pijnstillers, en röntgenfoto’s, en was er gips. En gips, dat blijkt voor een kind het leukste wat er is. Je mag zelf de kleuren kiezen (rood en wit want Ajax), je zusje mag het om je been doen, je krijgt er uiteraard diploma’s voor en je mag erna op krukken verder, kortom: het leukste wat er is.

Het rare was dat ik tijdens het nare deel van dit ongeluk, dus voordat het gips in zicht kwam en er nog gehuild werd, veel aan Instagram had. Ik volg een hoop andere moeders en die plaatsen foto’s van hun kinderen, en hoewel iedereen zich keurig aan de ongeschreven code van Instagram houdt – alleen maar positieve, zonovergoten foto’s van fantastische momenten plaatsen, het liefst met een Wobbel in beeld, dat is zo’n houten gebogen plank waarop kinderen zich úren schijnen te kunnen vermaken – is daar één uitzondering op: je mag als moeder wel foto’s plaatsen over kleine ongelukjes van je kind. Dus: veel gips. En trouwens, gips is, dat bleek nu ook wel, iets heel positiefs.

Ik had de afgelopen jaren talloze foto’s van kinderen in het gips voorbij zien komen; kinderen die uit een boom waren gevallen, iets verkeerd hadden gedaan op ponykamp, te voortvarend uit een stapelbed waren gesprongen of onhandig hadden gekoppeltjeduikeld aan een rekstok. Als ik op Instagram moest afgaan, waren kinderen zich permanent in het gips aan het manoeuvreren, of anders waren ze iets leuks met hun Wobbel aan het doen.

Mijn wereldbeeld was: een kind in het gips is heel gewoon. En een kind in het gips is ook heel fotogeniek.

Blijkt allebei waar te zijn. De manier waarop kindertenen uit gips steken, daar kan weinig tegenop in de wereld. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.