VerslaggeverscolumnToine Heijmans in de Efteling

Het amusementspark is een eerste levensbehoefte geworden

-Beeld -

De deur stond nog niet op een kier of er vormde zich een wachtrij van tienduizenden voor de Efteling, alsof de kaartjes gratis waren, opnieuw een bewijs dat het amusementspark een eerste levensbehoefte is geworden voor de naoorlogse Nederlander.

Gabriëlle had de pc om vier uur ’s middags aangezet, ging in de wachtrij staan en tegen half één ’s nachts kon ze drie tijdvakken kopen – de opluchting. Het gevoel dat de viruscrisis zijn einde naderde.

‘We hebben het wel gemist hè’, zegt Peter, haar vader, ‘we hebben het écht gemist’.

Moeder Pieta: ‘Hier valt toch een last van je af.’

Pieta, Peter en Gabriëlle de Vree.Beeld Toine Heijmans

Ze komen uit Leerdam; met hun abonnement gaan ze twee, drie keer per maand. Gabriëlle is kleuterjuf, Pieta huisvrouw, Peter elektronicamonteur en in zijn rolkoffer zit de lunch die ze vanwege het virus opeten in een gondoletta, een beproefde methode getuige de watervogels die secuur het spoor volgen van de sneeuwwitte bootjes die geruisloos en geautomatiseerd, begeleid door een harpconcert van François-Adrien Boïeldieu, door een probleemloos landschap varen van bloemen en bomen en menselijk geluk – alle bedrading en techniek, de echte wereld, de metalen schijven die de gondoletta’s laten draaien vakkundig weggewerkt als in het decor van The Truman Show.

Het is kortebroekenweer, ook dat.

Met gastvrouw communicatie Mariëlle mag ik door het deels heropende park, anderhalvemeterproof. Op weg naar de parkeerplaats al maakt zich een wonderlijke opgewondenheid meester van de auto’s en inzittenden die zo efficiënt mogelijk inparkeren en in ganzenpas naar de ingang benen, op weg naar de plek waar niets gecompliceerd is, ook al kosten twee koffie in een kartonnen bekertje zes euro.

‘Alles’, zegt Mariëlle, die tegenwoordig vaak influencers rondleidt, ‘is erop gericht de mensen zo goed mogelijk te betoveren.’

Het mooie is, zegt Peter: ‘Hier zie je nergens afval liggen.’

‘Heerlijk’, zegt Pieta.

Peter: ‘Wij hebben er echt heel wat voor over om hier te mogen zijn.’

Hun achternaam is trouwens De Vree, ‘bijna Te Vree’, zegt Mariëlle, en Gabriëlle lacht, ‘ja, dat zou helemaal mooi zijn’.

Renko, zonder zonnebrilBeeld Toine Heijmans

Bij de Piraña staat beveiliger Renko te kijken hoe de bezoekers zich keurig aan het nieuwe normaal houden – de rijen korter omdat er maar een paar duizend bezoekers per dag het park in mogen, maar langer omdat één gezin per attractiekarretje als norm is gesteld. Ook wachten is in de Efteling van nature probleemloos, urenlang, als mediteren. ‘Mensen doen echt hun best, wat ze lastig vinden is de wc’s’, zegt Renko – meer rode en witte tape moet ze helpen de anderhalvemeterwachtrij vorm te geven. ‘En verder vinden ze het een fijn dagje uit.’

Mariëlle: ‘Mensen ervaren het als heerlijk.’

Renko: ‘Ja, dat is ook heerlijk werken.’

Voor de foto zet Renko zijn zonnebril af, dat is bedrijfsbeleid: ‘we moeten de gasten in de ogen kunnen kijken’, en gaat hij in het witte vak staan dat aan hem is toegewezen. Ook dat is onzichtbare techniek, uitgewerkt tot in de finesses, net als het roestbruine leidingwerk van het waterorgel Aquanura dat tijdelijk is drooggevallen: spectaculaire fonteinen met water en vuur teruggebracht tot wat ze werkelijk zijn.

Opa Wim komt net uit de Pagode, hij is 91 en zijn gezicht breekt open als hij Mariëlle ziet. De dagen van de lockdown waren zwaar, nu kan het weer, dagelijks op de elektrische fiets uit Dongen. ‘Weet je wat ik mis?’, zegt hij tegen Mariëlle, ‘die knuffels van jou die mis ik.’

Opa Wim, lachend.Beeld Toine Heijmans

Opa Wim, waarom komt u al 25 jaar elke dag naar de Efteling?

‘Ja, voor de vrouwen hè. Nee, grapje. Het personeel, daar kom ik voor, om met ze te kletsen.’ Wim Wouters werkte in de schoenenindustrie en later bij Coca Cola, lege limonadeflessen van de band zetten, vijftigduizend per dag. Sinds zijn pensioen heeft hij de Efteling, waar altijd mensen zijn om mee te praten. Hij mist de fanfare die vroeger door het park ging, alles is efficiënter geworden, de rommeligheid is er vanaf, maar blijft voor eeuwig fan.

‘Fijn toch’, zegt Mariëlle.

Als ik een foto van hem maakt zegt opa Wim: ‘ik lach toch wel? Laatst was er kritiek dat ik te streng keek in de krant.’

We kopen koffie en Mariëlle zegt: ‘De mensen zijn heel tevreden’ en de horecamedewerker zegt: ‘Zéker, we krijgen alleen maar positieve reacties.’

Gondoletta in probleemloos landschap.Beeld Toine Heijmans

We kijken naar de gondoletta’s die op gepaste afstand van elkaar langs een waterval varen, in een wereld waar religie is vervangen door beleving, en het nieuwe normaal door probleemloos amusement.

Op weg naar de uitgang, bij souvenirwinkel Efteldingen, staat ten slotte een lachende Luc, de portier van het gesloten Eftelingtheater, tijdelijk zonder hoge hoed maar hoe dan ook verspreidt hij een wolk enthousiasme, ‘het gaat echt hartstikke goed!’

En of hij met Mariëlle op de foto mag, vrolijker dan ooit.

Mariëlle en Luc.Beeld Toine Heijmans
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden